Voorwoord

Waarom deze website? Omdat ik veel verhalen hoor en lees, die nog kant of wal raken over seriekindermoordenaar Jacobus Dirk Hertogs.

Het is eenvoudige om over een seriemoordenaar te schrijven. Het is heel wat anders om er over te schrijven als je de seriemoordenaar persoonlijk goed heb gekend en gemogen.

Ik heb er een lange tijd over nagedacht met gemengde gevoelens.

Nico van EmpelEr zijn sedert 1994 vele lange nachten geweest waarin ik wenste dat alles anders was geweest. Mijn gedachten gingen terug naar 1961 om alles uit te wissen wat er is gebeurd. Om Koos te herinneren als de openhartige glimlachende Koos die ik toen kende.

Er zijn verschillende manieren om de afschuwelijke moorden gepleegd door Koos te schrijven. Ik heb geprobeerd het zo onpartijdig mogelijk te beschrijven. Het is nog wel heel wat anders om over iemand te schrijven die niet drie, maar meer dan TWAALF moorden heeft gepleegd.

Het moeilijkste was Om het te geloven. Maar feiten en omstandigheden namen alle twijfels weg. Ik wilde dit geheel al in 1994 schrijven. Alleen de kunde ontbrak het mij om het alleen te doen.

In 1994 werd ik benaderd door Arie B. de zwager van Koos Hertogs die was getrouwd met zijn zuster Will. Koos had gevraagd of ik bij hem op bezoek wilde komen, hij wilde wat vertellen en uitleggen. Mijn antwoord was resoluut NEE. Ik had totaal geen behoefte om met hem een gesprek aan te gaan.

Ondanks dat ik hem graag heb gemogen, zag ik het echt niet zitten om met hem te praten. Nadat Arie voor de derde keer met het verzoek kwam, bijna biddend en smeekte om toch te komen. En naar veel vijven en zessen laat ik me toch overhalen om op bezoek te gaan in de gevangenis van Scheveningen, de BIBA.

Ik was toch wel nieuwsgierig waarom wil hij mij zo graag spreken.

Mijn ex-vrouw had bezwaar dat ik er naar toe ging, ik had nu eenmaal ook zelf kinderen en wat als zo man vrij komt? Misschien vermoordt hij dan wel onze kinderen.

Het antwoord wat ik gaf? ‘Helaas, ik heb nu al ja gezegd. En je weet als ik ja heb gezegd dan doe ik het ook,ongeacht wat dan ook. En daarbij, hij heeft levenslang’.

Niet wetend dat vanaf die dag Koos geen moment meer uit mijn gedachten is geweest, tot vandaag aan de dag is hij een onuitwisbare nachtmerrie geworden. Ondanks dat hij nu dood is.

De afschuwelijke verhalen die ik tijdens een drie en half uur durende gesprek aan moest horen in de BIBA zonder toezicht van bewaarders waar Koos het dossier deels laat lezen met daarin afschuwelijke foto’s. Die gingen door merg en been. Er was een moment dat ik hem op zijn bek wilde slaan. Ja hem zelfs wilde vermoorden. Ik moest vaak diep ademhalen en alles proberen te relativeren.

Koos was opgelucht en blij dat ik was gekomen. Hij vertelde mij dat hij de drie moorden waarvoor hij was veroordeeld tot een levenslang strafgevangenis had bekend aan de heer Jos de Boer, een maatschappelijk werker van de strafgevangenis. Koos vertelde hem niet in details wat er was gebeurd en waarom hij het had gedaan. Nadat hij het had aangehoord vertelde hij aan Koos dat hij de politie daar van op de hoogte moest brengen. De recherche  deed er niets mee. Ze hadden de moed niet meer om weer met Koos te praten.

Uiteraard was ik wel nieuwsgierig. Waarom hij die kinderen heeft verkracht en vermoord? Zijn woorden waren te simpel, ja bang voor herkenning.

Hoe is het begonnen Koos?

Als een sneltrein vertelde hij de ene moord na de andere. Alsof hij er trots op was, erom moest lachen, ja en naar zoveel jaren er nog van kon genieten. Hij zijn daden nog herbeleefde.

Maar daar later allemaal meer daar over.

Nadat ik afscheid had genomen stond ik op straat te kotsen. Nooit meer terug op bezoek gegaan. Dat kon ook niet meer. Ik werd gearresteerd en kreeg in 1994 vijf jaar gevangenisstraf voor leiding geven aan een criminele organisatie, oplichting en flessentrekkerij.

Tijdens die detentie benader ik PETER R. DE VRIES over de zaken die Koos mij had verteld.

De Vries zei als je het dossier in bezit hebt kunnen wij er misschien iets mee. Maar dat had ik niet. Ja zegt Peter dan kan ik er niks mee. We namen afscheid en hij stuurde me nog een boek op; Een moord kost meer levens. Mijns inziens het best geschreven boek van hem. Hij is er nooit meer op terug gekomen.

Ook tijdens al die jaren als ik aan Koos dacht moest ik automatisch denken aan de families van de vermoorden kinderen.

Mijn doel van het schrijven- ik aarzel niet om het te zeggen- is de gruwelijke waarheid die rechter Cornelis Stolk en niet alleen hij in het geheel hadden. Het wijst ons ook op de noodzaak om meer aandacht te besteden aan contacten met mensen van hogere hand. Het komt niet vaak voor dat de schrijver de mogelijkheid heeft om zolang met een verhaal bezig te zijn. Misschien nog zeldzamer om na zoveel jaren de kans te krijgen om het een algemeen doel te laten dienen.

Advertenties

11 gedachten over “Voorwoord

    1. Waarschijnlijk is Nico aan het schrijven over Koos. Dat heeft hij al een tijd geleden aangegeven dat hij da zou doen.

  1. Beste Nico,
    als geboren en getogen stadgenoot heb ik met veel belangstelling boeken als Zuidwal en Haagse Penoze gelezen en ook jouw bijdragen op de site van Korterink. Vandaar dat ik ook jouw blog ben gaan volgen. Helaas echter zie ik dat je gestopt bent met je bijdragen. En dat terwijl ik juist hoopte meer te weten te komen over die ”andere penoze”..(;lees Zuid Hollandse). Gaat er nog meer komen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s