Nico met nog meer geluidsapparatuur op bezoek bij Koos

februari 2010

Vrijdagmiddag twaalf februari.  Kees , Peter en ik, bespreken  het resultaat van de opgenomen gesprekken van Koos. Zoals gewoonlijk is Kees niet echt tevreden. Er moet meer over Stolk boven water komen. Ik zeg:”Nou zoals je heb gezien dat is niet misselijk wat hij verteld. “Als hij de waarheid verteld. Nou dan ken je er wel wat mee. Denk ik. Aanstaande dinsdag staat er weer een bezoek gepland zegt Peter. Dan moeten we het meer hebben over Edith Post en de relatie met Stolk. Dat is het belangrijkste. En Kees zegt: “ ik heb hier een sleutelhanger en een usb stick ook met geluid  die moet je gewoon aan je sleutelbos hangen. Ik zeg: “die neem ik niet mee waarom meer risico lopen” kees zegt: “je loop helemaal geen risico, gewoon meenemen. Ik zeg: “ ik denk het niet “ Peter zegt: ja als hij niet wil.” Kees: Ja maar het geluid is soms niet goed. Ik zeg: Joh dan neem ik het wel mee ik ga er vanuit dat het geen risico oploopt zoals jij beweerd.”  Verder die dag kijk ik wat oude tv  opnamen van  crimineel Saez. Praat wat met het andere personeel. En rond vijf uur in de middag zet  Sander me af bij bij de Albert Hein. Ik zeg: “ wacht maar niet ik ga dat stukje wel lopen het is aardig weer vandaag.” Ik koop zoals gewoonlijk wat snoepgoed  en de weekbladen. Na een kilometer krijg ik een enorme pijn in mij kuit. Ik kan niet verder lopen. Ik blijf een vijftal minuten staan en probeer het weer verder . Naar tien meter het zelfde ,ik kan echt niet meer vooruit. Ik denk wat krijgen we nou weer. Waar ik normaal 15 minuten   over zal doen. Duurde het nu ruim een uur. Geen trek in eten. Ga skypen met de vrouw en kinderen. Ik vertel haar niet over het probleem van mijn kuit. Alles gaat goed in Thailand. Daar hoef ik mij geen zorgen over te maken. De zorgen zijn nu meer  wat er aan de hand met mijn kuit is. Ik herinner me dat ik toen in de Noordsingel zat en het eten  naar de derde etage moest brengen dat ik een soort zelfde pijn voelde. En toen aan de dokter vroeg: “ waar kom die pijn vandaan.” Haar antwoord was: “ Je bloed- omloop is niet goed.” Ze gaf me  menthol zalf. En kon naar de masseur. Ik denk: koop maar weer die zelfde zalf, dan moet ik weer terug naar de Albert Hein. Ik ga een poging wagen. Maar beneden gekomen gaf ik het snel weer op. Ging maar eens vragen of de receptie wat pijn stilleers hadden. En die kreeg ik.  Alleen hielp het niet echt. Weer naar boven en maar niet meer zoveel lopen. Zie morgen wel weer. Later in de avond wordt me voet koud. Moet echt gaan staan. En zie dat me voet wit is. Twee minuten later is het wel weer gekleurd. Ik hou het niet meer  vol vroeg in de ochtend vraag ik aan de receptie  waar er een ziekenhuis is. Ik vertel de vriendelijk man dat ik daar heen wil.  Omdat me kuit en voet zo zeer doen.Hij zegt:  “Ik kan een ambulance voor u bellen. “ Ik zeg: “ wacht maar even ik bel Sander” Die snel aanwezig is. Sander zegt:  “Misschien een paar pijn stilleers?” Ik zeg: “ Nee Sander het is niet goed. “ Ik moet naar het ziekenhuis. Daar aangekomen was het even schrikken. Ik werd direct geholpen. En een zuster breng me in een rolstoel  naar de derde etage voor een onderzoek. Ik moet even lachen om haar. Maar ze zegt: “ Er valt weinig te lachen misschien moeten ze u been wel afzette. Ik zei: “ wat!!!” Ja er is een vernauwing in u bloedvaten. Ik dacht nee dat kan niet. Helaas was het echt wat ze vertelde. Binnen twee uur lag ik op de operatie kamer. En gelukkig kon ik nog gedotterd worden. Het dotteren kon niet in een keer . Kwam op de  IC te recht. Dood stil blijven liggen want de hoofdslagader kan weer open gaan en dan kan je het vergeten. Een enorme domper, maar  gelukkig is het been te redden. Morgen nogmaals gedotterd worden. En als dat goed gaat, zegt de arts dan heb u alle geluk van de wereld. Vroeg in de morgen wederom gedotterd. En de arts zegt: ja het  loop weer goed. Wat een opluchting. Alleen nog wel terug naar de IC en als de nacht geen problemen opleveren dan kan u weer naar huis. In de middag uren komen Kees, Peter en Sander op bezoek. Kees maakt even een foto om op te sturen naar mijn vrouw. En haar te vertellen dat alles goed is gegaan. En verdwijnt weer snel omdat hij het eng vind al die apparaten. Peter is een beetje geschrokken. En Sander  vraagt naar mijn verzekering. Ik zeg:  “Ik ben niet verzekerd.” Sander: Oh dat is een probleem. Ik zeg: “ ja maar ze hebben me wel geholpen, zie later wel ,hoe ik dat gaat betalen. Dat is een zorg voor later. Ik zeg tegen Peter. Ik moet hier weg want dinsdag staat er weer een bezoek gepland bij Koos. Peter zegt: Nou laten we maar eerst even afwachten  hoe alles verloopt. De volgende dag komen Samantha , Teun,Vincent en nog twee dames langs. Met een fruitmand en wat tijdschriften. En met ze alle waren hadden ze zich zorgen gemaakt. Maar nu blij waren dat het weer beter ging met mij. De arts komt langs. Die zegt: “ U heb veel geluk gehad. Als u enkele uren later was gekomen. Hadden we u been moeten amputeren. Er zit alleen nog wat gruis in u tenen, maar dat gaat wel weg met medicijnen. Ik zeg: Ik moet u hartelijk bedanken voor de goede zorg. Maar wanneer kan ik naar huis? Hij zegt: Nou er is een ander probleem. Ik zeg: “ Nog meer problemen? Zeker met mijn hart?” Hij zegt: Nee u bloeddruk is niet goed. U linkerarm geeft een veel te lage bloeddruk aan. En u rechter arm is normaal. Ik wil dit eerst even goed laten onderzoeken. Ik zeg: “ ja ik ben nu toch hier laten we dat maar doen dan.” In de middag gaan ze dat controleren. En het resultaat was: De bloedwaarden  is niet goed. Moet dan ook om de dag bloed laten prikken bij de trombosedienst. En moet dan zelf gaan prikken in mijn buik. Peter komt weer op bezoek. En begint met een verjaardag liedje te zingen. Door alle problemen was ik vergeten dat ik inderdaad jarig ben. Ja ik moet eerlijk bekennen het was wel leuk, maar alle zusters en broeders komen kijken. En niet alleen voor het liedje, maar ook wel omdat Peter het was. De arts komt weer langs, en ik vertel hem dat ik echt weg moet ik heb een zeer belangrijke afspraak. Hij vraagt: “ Wat is er zo belangrijk u gezondheid is toch veel belangrijker? “ Ik vertel hem over Koos ,in samen werking met Peter de Vries.Proberen we het geheim van die kindermoordenaar boven water te krijgen.” Hij had daar begrip voor en zegt: “ oke morgenochtend als er geen koorts is en alles normaal is verlopen dan mag u weg.” Maar! Zegt hij: “ Wel naar de trombosedienst anders zijn we straks verder van huis. De volgende ochtend verlaat ik het ziekenhuis. En ga direct skypen met mijn vrouw. Die net als ik beiden zeer opgelucht zijn. Samen ga ik met Samantha de volgende dag naar de trombosedienst bloedprikken. En in de avond uren komt zij lang in het hotel om te laten zien hoe ik moet prikken. En dat doet ze even voor hoe ik het moet doen. Heel erg lief van haar. In de studio worden er geintjes overgemaakt. “ Dat gaat nog wat worden met Samantha en Nico” Ik voel me in elk geval beter. En het lopen gaat weer goed. Een beetje last van de teen. Maar dat kan de pret niet drukken. Ik schrijf alles weer in het dagboek.En vraag me af waarom Peter zoveel interesse in Stolk hebt  en in de Zweedse meisje. In de  moord  heb hij ook maar alleen interesse in de mededader van Edith Post. Over de gesprekken van 1994 die ik toen al met Koos had begint hij nooit. Opvallend is dat ook Koos er niet over praat. Is dat omdat? Hij het vergeten is? Of  past het nu niet in zijn straatje? Ik ga er echt over beginnen als de tijd daar rijp voor is.

Ik ga weer op bezoek naar Koos. Met niet alleen het horloge waar de camera in zit verborgen, maar ook met ander geluidsapparatuur  een sleutelhanger en een  usb stick. Ik maak me geen zorgen om dat mee te nemen. Dat is gewoon geregeld. Ik kan bij wijze van spreken alles meenemen volgens Kees zonder gevaar te lopen. Alleen hoe reageert Koos er op. Als ik nu mijn sleutelbos op tafel gaat liggen. We zien wel hoe het schip strand. Onderweg in de auto weer Kees met zijn afgezaagde verhaal. Stolk, Zweedse meisjes,Edith Post. En voordat hij is uit gesproken. Zeg ik: En Koos goed laten uit praten.” Geeft ie nog als antwoord. “ Ja je leert het wel” Ik zeg: Ja hé” en waar zijn de films?’ Kees: O.ja zal ik bijna vergeten.”

Nico:  Hey Koosie hoe is het joh?

Koos: Het gaat wel. Hoe is het met jou?

Nico:  Ja Koos,schei uit. Ik ben geschrokken jongen.

Koos: Koffie?

Nico:  Oh je zit nu lekker aan je bureautje?

Koos: Ja een concept gekregen van het RSJ die zaak komt binnenkort voor.

Nico:  Ooh het gaat beginnen.

Koos: Dit is dan die brief die hij gestuurd heeft naar de RSJ. Suiker en melk

Nico:  Ja. Ik ben helemaal aangeslagen Koos

Koos: Begrijp ik. Bedankt voor de films hé

Nico:  Moet je nou eens even kijken.

Koos: O ja geen bloedtoevoer

Nico:  Hier…en hier.

Koos: Was je niet onder narcose?

Nico:  Ze zijn met een slang naar binnen gegaan koos.

Koos: heb je dat gevoeld?

Nico:  nee dat viel wel mee

Koos: Die hoofdader zeg maar en dan een hole ader en dan schoongemaakt.

Nico:  Ja dat hebben ze schoongemaakt en dan krijg ik eh.. hoe noem je dat nou? Dan knippen ze de hoofdslagader door.

We stoppen het gesprek wat betreft het ziekenhuis.

Koos: Zegt: Ik las nog een stuk over Scheveningen. Dat is helemaal veranderd.

Nico:  ja de gevangenis he”

Koos: Nee die lange gangen ook.

Nico:  Die lange gangen alles.?

Koos: Het huis van bewaring zeg maar nu wat de gevangenis is geworden.

Nico:  Ja ik heb nog even op Scheveningen gezeten. Ik heb nog een paar dagen hoe heet dat..

Koos: In het gevang..PCC in de gevangenis;;

Nico:  wat jij zei. Je noemde laatst die naam.

Koos: ooh PCC. Penitentiair Selectie Centrum.

Nico:  Penitentiair Selectie Centrum. Maar daar hadden ze me gauw door.

Koos: Ja?

Nico:  ja die hadden het naar vier weken bekeken. Hij zegt:” jij hoort hier niet “ Ik zeg: “ Nou ik denk het wel.

Koos: Nee, je moet geselecteerd worden natuurlijk.

Nico:  Hij zegt: “nee we zullen jou wel even.. jij bent al geselecteerd “,zegt hij En je gaat naar hiernaast naar het open-kamp toe.”ik zeg: “nou dat is ook goed.”dus stuurde ze me naar het open-kamp. Nou en daar heb ik toen twee maanden gezeten er toen kwam er een vrouw langs in het open-kamp. Iemand van de BSD. Een soort vrouw het zelfde als mevrouw Knijpert. Die kon ik al van de Noordsingel. Toen zegt ze: “hey van Empel “ Ze zegt: ‘jij kan.. ik heb wel wat voor jou.”Ik zeg: “En dat is? “ ja dat is een dag dingen.”

Koos: Dagopname.

Nico:  ja en daar kom je.. als je een baas hebt, zegt ze. “dan kan je daar aan de gang en dan moet je je een keer per week bij mijn melden.”ik zeg: “dat is zo voor elkaar meid.”Echt een aardige vrouw weet je.

Koos: Wanneer was dat 92.

Nico:  Nee veel later Koos.

Koos: je heb nog vijf jaar gezeten daar?

Nico:  ja tuurlijk kreeg vijf jaar in 1994.

Koos: 94

Nico:  ja het was wel leuk. Ja die tijden veranderen natuurlijk.Enkelbandjes dag detentie. Ja een enkelbandje heb ik nooit gehad hoor,daar zie ik niets in.

Koos: Ik zag het op tv ja. Je kan hem eraf halen maar dan wordt.. het is gelijk afgelopen.

Nico:  het is dan gelijk voor je afgelopen. Ja je knipt hem door en je bent weg. Ja dat is nogal simpel natuurlijk. Maar ja dan houd het op voor je.. maar het is nog een behoorlijke zware straf hézo enkelbandje.

Koos: ja je mag maar dertig meter van huis af. Je mag net de brief uit de brievenbus pakken.

Nico:  ja of de krant.

Koos: Toch hebben die mensen er ..

Nico:  ja natuurlijk.

Koos: Die nemen er heel gauw genoegen mee

Nico:  ja wat wil je eigenlijk anders. Jij zal er toch ook genoegen meenemen?

Koos: ( knikt )

Nico:  Met zo”n enkelbandje

Koos: ja maar die zullen ze mij nooit geven.

Nico:  ja je weet het nooit natuurlijk. Wat denk je koos..zou je hoe heet dat.. zou je nou tbs krijgen of niet? Wat denk je nou zelf?

Koos: TBS krijg ik niet. Ze kunnen geen..tbs is een maatregel he’ het is geen straf>Artikel 13 is ook een maatregel.

Nico: Maar waar val jij dan onder 120?

Koos: Nee artikel 13.

Nico:  Ooh artikel 13

Koos: Die oude wet met die oude..ja artikel 13 valt onder dat je dus naast je gevangenschap ook psychiatrisch wordt opgenomen. En dat moet natuurlijk in een tbs kliniek.

Nico:  oh op zo manier.

Koos: ja en als je dan in een tbs kliniek bent dan sta je gelijk weer, net als hier dan ben je ook een longstayer of een tbs’er.

Nico:  Ja dan ben je een tbs”er wordt je dan in ieder geval.

Koos: ja.

Nico: En dan maak je kans op gratie.

Koos: Nou nee dan maak je geen kans op gratie. Nee dan ga je gewoon laten we zeggen als je  tramconducteur wil worden. . Dan ga je eerst die basis doen en later ga je examen doen en dan…Zo is het in de tbs in feiten ook die behandeling.

Nico: Ooh ja nu snap ik hem.

Koos: twintig jaar veertig misschien wel.. het kan een langdurige behandeling wezen hoor.

Nico:  ja oke” maar goed.

Koos: een jaartje of acht negen. Dat zeiden ze in Pieterbaan Centrum ook. Het Pieterbaan zei in 1997 een langdurige behandeling ‘oh zeg ik “oh dat maakt me niks uit” toen kwamen ze later nog speciaal naar mij toe,allebei, Offermans en De Brink, psycholoog en psychiater. Om het toch even te laten weten dat wat ik al langdurige gezien had weetjewel. Ik zeg: ‘nou zes, acht jaar ‘  Zij zeggen: ‘wij dachten dat je misschien aan vier jaar dacht “

Nico;  ja tuurlijk.

Koos: Ik zeg: “nee als ik maar behandeld wordt. “

Nico:  ja, dat is belangrijk. Ja toch?

Koos: Ja maar dat is als dat gebeurd dan he’ het kan alleen maar in de tbs-kliniek behandeld worden.

Koos verteld morgen verder. Wat hij gaat doen als hij geen behandeling krijgt.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s