De topjaren van crimineel en kindermoordenaar Koos Hertogs. Den-Haag 1978 1980.

Aldus de psychiater en psycholoog. Nu weet ik niet wat zij bedoelen met topjaren.Alles wat Koos heeft gedaan op crimineel vlak. Is allemaal mislukt. Op wat inbraken na. Die dan nog bestonden uit gokkasten kraken. Of bedoelen zij topjaren met kinderen te vermoorden?

Topjaren in de onderwereld van Den-Haag hebben gelegen tussen ongeveer 1978 en 1980. koos leefde in de nachtelijke uren als portier/uitsmijter van een aantal bars. Hij hoefde niet vaak lijfelijk in te grijpen bij conflicten. Als psycholoog had hij de reputatie dat hij er wel pratend uitkwam. “al gaf ik weleens een duw “aldus Koos. Hij was met goud behangen gebruikte cocaïne en handelde daarin ook en was – uiteraard – bewapend. Hij had zijn vrienden in het uitgaansleven. daartoe behoorde ook zijn laatste vriendin Ingrid Nauman met wie hij tot zijn aanhouding samen leefde. koos heeft van deze vriendin en vriendinnen, nooit meer iets gehoord. Zij zullen na hun getuigenissen, ter nadele van Koos daar ook geen moed toe hebben gehad. Veel mensen waren in die tijd bepaald nog bang voor Koos. Die met macht en aureool van onkwetsbaarheid om zich heen had gebouwd. Dit bestond ten tijde van koos arrestatie op 3 oktober 1980 nog volop. Pas na de definitieve veroordeling verbleekte dit beeld en probeerden sommige van Koos voormalige  vrienden Linda lastig te vallen.

Koos werd vanuit het politie bureau  van Wassenaar ingesloten in het huis van bewaring Maastricht, waar hij tien maanden bleef. In Maastricht veroorzaakte hij zoveel problemen – 41 dagen hongerstaking –  dat hij zelfs op het veiligheisdbed moest worden vastgebonden. op 31 dwangbedaugustus 1981 werd hij overgeplaatst naar het huis van bewaring Demersluis te Amsterdam. Hij ontkende al die maanden het hem tenlastegelegde. Nochtans werd hij naar een jaar voorarrest op tien november 1981 door de rechtbank van Den-Haag tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld. Een dag later ondernam Koos, in het huis van bewaring een serieuze suïcidepoging. Zes dagen later tekende Koos hoger beroep aan bij het hof. hij raakte meer en meer geobsedeerd door zijn zaak, hij studeerde dag in dag uit op alle stukken die hem ter beschikking stonden – met name het proces-verbaal – En construeerde al doende een lezing waarin hij slechts ten dele schuldig zou zijn aan het hen tenlastegelegde. Op 17 december 1981 ging koos naar het huis van bewaring De Schans, in welke fase koos werd opgenomen voor onderzoek in het P.B. C,koos was een ontkennende verdachten, hij bleek moeilijk onderzoekbaar. Koos zegt later dat daarvan dat hij zich toen zo schaamde en daarom geen open kaart kon spelen, maar volgens het personeel van de gevangenis dacht Koos . In die tijd ook nog steeds de dans wellicht te kunnen ontspringen vanwege vertrouwen in zijn  beschermers!!!

Koos werd op 14 oktober 1982 door het gerechtshof echter eveneens tot levenslang veroordeeld. maar ook naar deze veroordeling berustte Koos niet. Vanuit de gevangenis probeerde hij via de media toen nog twijfel te zaaien, onder meer door de hem tot dan toe goedgezinde rechter Mr. Cornelis Stolk uit Den-Haag te incrimineren. daarvan zegt hij dat deze man nog part noch deel had aan de sfeer waarin delicten zich destijds afspeelde. Koos heeft deze suggesties al voor de slotzitting van het hof herroepen.

Koos werd per 5 juli 1984 opgenomen in het Penitentiair Centrum Scheveningen ( BIBA) waar hij verbleef tot aan het onderhavige onderzoek.  Hij heeft naar zijn zeggen geleefd in een tamelijk geest dodend regiem: 7.30 uitsluiten en ontbijt,werkzaal ( laatste tijd afdelingsreiniger ) insluiten en eten en uitsluiten, werkzaal, een half uur luchten, twee keer per week sporten insluiten en eten, in de avond uren televisie kijken net zo lang je wilt.  21.30 insluiten voor de nacht. Dit herhaalde zich elke dag dertien jaar lang. de weekenden kenden nog minder variatie. Koos bevond zich steeds in een groep van maximaal twaalf langdurig gestrafte mannen. koos heeft in de loop van de jaren de meesten van hen overleefd, dat wil zeggen zij werden doorgeplaatst en hij bleef. De grote naam van Koos boette daardoor allengs in. zoals ook zijn imposante gestalte verwerd tot een lange dunne darm, zoals Linda hem eens beschreef.

Zijn verblijf in Scheveningen  kan in fasen worden ingedeeld. In de eerste fase van 1983 tot plus minus 1989 heeft Koos veel verzet laten zien tegen de hem opgelegde straf, aldus de referenten. koos bleef in die fasen ontkennend voor wat betreft de delicten.veeleer suggereerde hij dat andere  de hoofdrol hadden gespeeld in de delicten – Freddie de Been, Bisschops, en zijn vroegere vriendin Ingrid Nauman – en ook dacht hij bescherming te genieten van voornoemde rechter in Den- Haag.

Ook dit vertelde Koos nog in 2010. Het meest vreemde van al is dat hij in 1983 tot en met 1989 dat al vertelde. Want Bisschops had niets met de kindermoorden te maken. En er was toen geen sprake van de Zweedse meisje. waar Koos wel zegt dat Bisschops en de Been die moorden hebben gepleegd.

Dit blijkt  bijvoorbeeld ook uit tijdschriftenartikelen uit die tijd. Dit alles heeft geen twijfel gezaaid voor wat betreft zijn schuld. Wel is de vraag overgebleven of er wellicht ook sprake is geweest van een groep. Koos zijn zuster Linda is die mening zeker toegedaan.

Ook Peter R de Vries wist dat Linda nog leefde, waar ze woonde, maar nooit de moeite heeft genomen om haar te benaderen en te vragen wat zij ervan wist over een groep daders.. Nee, we hebben Stolk, een mededader. ( waarvan hij 100 procent wist dat, dat niet waar was ) en de Zweedse meisje. We hebben genoeg zo voor een goed programma.

Koos verzette zich lijdelijk door zichzelf en zijn leefomgeving te verwaarlozen. ( ontlasting aan de muren smeren) of zich slecht te onderhouden, door verschillende “schijnpogingen tot suïcide “te hebben ondernomen, en door velerlei klachten te deponeren bij de klachtencommissie. Koos zegt eens een suïcidepoging te hebben ondernomen met een overdosis speed. “ze lieten me gewoon verrekken” over de bewaarders die me toen vonden aldus Koos. Koos is vele keren betrapt voor het gebruik van drugs. naar zijn zeggen werden er met grote regelmaat drugs binnengesmokkeld.

Ja, dat over de drugs is waar, ook ik bracht drie gram cocaïne voor hem mee in 1994.

het proces van enerzijds lijdelijk en anderzijds actief verzet is geen “rechte lijn geweest. Soms ging het wat beter met Koos en soms wat slechter. Noterenswaardige incidenten zijn er zeker geweest, maar het is geen waslijst geworden. Koos is verschillende keren ter correctie overgeplaatst naar bijvoorbeeld “de rode pannen”in veenhuizen. Wisselingen waren ook te zien in zijn omgang met medegedetineerden. met sommige van hen ging hij negatief om door te stoken met andere wilde hij niet van doen hebben Soms provoceerde Koos bepaald: een – door Koos ontkend- homo -erotisch van Koos. Kan wellicht als zodanig worden uitgelegd. Medegedetineerden lokte hem soms uit, zo werd hij ook met voornoemd contact ook gesard door anderen. daarom zonderde Koos zich naar zijn zeggen steeds meer af, hij wilde niet lastig gevallen worden door klagers dan wel uitgedaagd tot geweld, Achter het laatst genoemde vermoedt Koos overigens welhaast uitlokking door het personeel. Zijn omgang met het personeel op de afdeling in die tijd werd ook getekend door verzet. Hij probeerde hen te manipuleren, aldus de referenten, er zijn flinke ,dreigende conflicten geweest, maar Koos heeft zich nooit vergrepen aan het personeel, Koos is achterdochtig naar het personeel. maar ook, in samenhang daarmee, jegens de andere gedetineerden : “wij worden ook tegen elkaar opgezet ” Hij heeft met zijn zus Linda besproken dat zij nooit moet geloven dat hij zelfmoord heeft gepleegd,mocht hij ooit hangend in zijn cel worden gevonden. In het algemeen heeft Koos de indruk dat het gevangenispersoneel het wel prima vindt als de gevangen”zich suicideren. Koos vat het karakter van de bejegening samen onder het woord “minachting ” en gedesinteresseerd”

In 1983 kwam Koos zijn moeder te overlijden. Koos maalde er niet om, naar zijn zeggen. Uit het verslag van de gevangenis uit die tijd blijkt, zoals reeds gezegd, anders. Koos begon al in die periode te praten over een plaatsing ex art. 120 GM in een behandelingsinstituut. Hij werd echter teruggeplaatst naar Scheveningen Sindsdien hebben er zich, zoals hiervoor al genoemd, geregeld grotere en kleinere conflicten voorgedaan. die niet allemaal het dossier hebben gehaald. binnen de gevangenis wisten wist men Koos doorgaans wel te hanteren.. In 1986 en 1987 vernield koos zijn cel,beide keren met opzet om tijdelijk overgeplaatst te worden, Dat wilde hij naar zijn zeggen ook bereiken met de homoseksueel gekeurde relatie met medegedetineerden  A. Waarmee hij zoveel irritatie bij personeel en medegedetineerden opriep dat hij zelf voor eigen veiligheid moest worden overgeplaatst. Over al die jaren gerekend heeft koos echter relatief  weinig ernstige incidenten veroorzaakt, welke deel manipulatief van aard waren, deels uit het gevolg van verveling en deels voortkwamen uit het niet accepteren van het gezag van het personeel.

Gaande de tijd is Koos zich meer gaan vestigen op de afdeling. Hij richten zijn eigen cel (len) in met gekregen spullen en hoe langer hoe meer werd hij “een van ons “Dit heeft ongewenste effecten gehad en op een bepaald moment moest die gehospitaliseerde situatie doorbroken worden. In die fase,zo rond 1989, is Koos naar zijn zeggen voor het eerst weer gaan praten over zijn “zaak” Hij gaf signalen af aan de maatschappelijk werker  Jos de Boer, in wie hij bij uitzondering wel enig vertrouwen had. Deze bewaarder pikte het signaal echter niet op aldus Koos. Tegelijkertijd begon Koos over zijn  “binnenkant “te praten in het individuele contact met met de psychologe. Met de individuele medewerk (st) ers heeft koos toch een ander soortige relatie dan met het personeel op het vlak naar het schijnt. Hij heeft met een tweetal vrouwelijke psychologen een redelijk en tamelijk vertrouwelijk contact weten op te bouwen,een contact ook waar groei in heeft gezeten. Er is echter geen therapie met hem bedreven. Koos noemt zijn contact met de psychologe mevrouw Kruysdijk ‘een luistercontact “Zij kon niet verder gaan want dan werd het behandeling “en dat wilde zij niet.”Koos heeft geen interne psychiatrische hulp gehad.Hij is niet psychotische geworden. Volgens mevrouw van Dijke moet Koos waarschijnlijk getypeerd worden als een borderline patiënt, waarbij antisociale op de voorgrond staat. Met ander stafleden 9 geestelijk verzorging,maatschappelijk werk, gesticht arts ) heeft hij echter nauwelijks contact gehad. Allen de maatschappelijk werker Jos de Boer hield het contact met Koos in stand door zelf actief te zijn. koos regelde zijn zaken wel via het personeel.

Morgen hoe Koos start met het manipuleren.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s