Manipuleren is Koos zijn sterkste kant

Door al die jaren heen is Koos bezocht door zijn zuster Linda zijn broer Frans en ex zwager Arie Blom. het bezoek van Linda heeft daarbij veruit de meeste diepgang gehad. Ook binnen de gevangenis is duidelijk geworden dat Koos en zijn zus zeer sterk met elkaar verbonden zijn. Linda was voor Koos zijn vrouw, zijn zuster, zijn koestering. En zijn reden om door te leven, zo leek het wel. de sfeer van versmelting was overduidelijk aanwezig tijdens haar bezoeken.

Hier vergeten zij er even te bijschrijven dat als Linda koos alleen bezocht er ook seksueel activiteiten plaats vonden.

Andere relaties met  “buiten heeft hij niet gehad ” de reclassering bleef al snel weg, instanties hadden niets bij hem te zoeken, de pers liet het er ook bij zitten. De tweede fase van Koos zijn ontwikkeling in de gevangenis zette derhalve in 1989 ongeveer in met een schuchtere contact met de genoemde maatschappelijk werker en in het contact met de psychologe. De boosheid bij Koos ebde in die tijd weg en daarmee zijn actief en passief verzet ook grotendeels. het was allemaal wankel, maar een en ander leidde in 1991 wel tot een verzoek van Koos raadsman aan het Ministerie van justitie om  de wenselijkheid van overplaatsing van Koos naar een T.B.S. Instelling te onderzoeken. het verzoek werd afgewezen, met name omdat Koos op dat moment (nog) niet wilde meewerken aan de noodzakelijk onderzoeken. Koos en zijn raadsman berustten echter niet en eind 1994 kwam het tot een heronderzoek door de zenuwarts  dr. Rengelink. Deze concludeerden dat Koos zijn delictspersonage Koos H volledig afsplitste van zijn identiteit K. Hertogs zich daarmee voor dat moment ontoegankelijk makend voor zichzelf en andere.

Binnen de gevangenis van Scheveningen was men ook in die periode ook aan het eind van het latijn geraakt. Zo midden  1993 was de situatie rond Koos volledig vastgeroest. Koos en het personeel waren zo met elkaar vergroeid, dat dat doorbroken moest worden. de orde der dingen moest weer duidelijk worden: koos in de rol van afgestrafte gevangene, het personeel op het vlak in de rol van bewarend en bewakend personeel. Koos die zich door met name brigadier Stuut in die tijd enorm geprovoceerd voelt, is toen met vakantie  gestuurd, dat wil zeggen hij is gedurende ruim een half jaar ongeveer, overgeplaatst naar verschillende gevangenissen in het land. Zijn cellen ( hij bezette er twee) werden ontruimd en zijn spulletjes die hij steeds van buiten had gekregen, gingen naar het grof vuil. Koos is daar boos over. daarbij werd een uniformjas gevonden. Koos zegt hier volstrekt niets van te weten. Hij had wel een broek van een bewaarder gekregen, maar verder niets. deze vondst was wel weer aanzet tot nader waakzaamheid. Langzaam maar zeker kreeg Koos greep op de delicten en was het niet meer Koos H die schuldig was. De splijting Koos H/ Koos Hertogs zoals beschreven door dr Rengelink,is naar de voorzichtige mening van de psychologe mevrouw van Dijke toch geen vorm van dissociatie geweest.

Volgens de referenten heeft het “met vakantie gestuurd “worden in 1993/1994 koos goed gedaan.Hij ervaart dat zelf anders; hij verteld erg te hebben geleden onder zijn verblijf in de Koepel van Breda waar hij zes maanden achter de deur heeft gezeten. Het lijkt wel de derde fase van Koos. koos is toen begonnen om ook op het vlak zijn mentor in vertrouwen te nemen. De mentor sprak zijn waardering voor de mens Hertogs uit en wilde hem niet afrekenen op zijn daden of zijn roem. dat is mogelijk de gevoelige snaar geweest bij koos. Koos begon zijn gevoelens te spiegelen aan andere personen. Enige waakzaamheid blijft echter geboden, aldus de referenten, want de ervaring met deze manipulerende gevangene heeft geleerd dat hij ,heel wat kan regisseren wat hij zegt wat hij verzwijgt het kan nog altijd  zoiets zijn van: Ik laat me gevoelens zien als afscheid cadeautje voor jullie aldus de heer Stuut. .

Hier schuilt het grote gevaar als een gedetineerde langdurig op een en de zelfde afdeling verblijft. Er ontstaat dan vrijwel snel een band met een gedetineerde die zich voorbeeldig gedraagt. De bewaarders waardering gaan krijgen. Zoals de mentor Koos niet ziet als een monster maar als mens. En dan weet Koos precies hoe hij verder kan met die persoon te manipuleren.

Koos is op  24 juli 1997 geplaatst in het P.B.C. Hij werkte voluit mee aan het milieu-onderzoek, dat voor hem toch risicovol is geweest omdat hij bang was om daardoor zijn laatste relaties te zullen verliezen. Koos is over die angst heen gestapt. Hoewel rekening moet worden gehouden met opportunisme als het gaat over de betekenis van Koos. Bekennen overheerst bij verschillende referenten de indruk dat Koos toch nog een keer vooruit wil: Hij wil zijn leven onder ogen zien al weet hij nog niet goed hoe hij dat moet doen, hij moet nog helemaal leren om andere te vertrouwen.

Aankomst in het P.B.C.

Bij de visitatiemeester trof de groepsleider die Koos binnenkomst begeleide een lange forde man aan. de groepsleider schatte zijn leeftijd op eind veertig. Koos zag er bleek uit,zijn ogen haast flets,zijn haar licht van kleur en slordig geknipt. Zij kleding was pover zijn gelaat gegroefd en op zijn armen waren diversen tatoeages op een ondeskundige manier verwijderd. Zij armen zaten hierdoor vol gekraste witte plekken. koos hele houding gaf de groepsleider het idee met een vermoeide  en uitgebluste man te maken te hebben. Een man die bij de eerste kennismaking de groepsleider opmerkelijk recht in de ogen aankeek en volledige naam noemde. Een man die glimlachte en beleefd was. Zo op het oog meegaand maar ook afwachtend, gespannen en onzeker.

Op de afdeling aangekomen wees de groepsleider Koos zijn cel. Aldaar  begon men met de intake. het was vooral Koos die hierin aan het woord was, alsof hij haren van stilte in een keer wilde verbreken. ook het onderhavige delict en zijn ontkenning tijdens het vorige onderzoek kwamen ter sprake. het was al vrij snel duidelijk dat koos met onverwerkte gevoelens worstelde en dat hij in het P.B.C zijn gesprekspartners dacht gevonden te hebben. De groepsleider deed de eerste dag weinig moeite om de stortvloed van woorden die door Koos over hem werden uitgestort te stoppen. Temeer omdat er in die woorden van koos geen agressie te voelen was eerder opluchting dat er  (eindelijk) naar hem geluisterd werd.

Verdere observaties

De bovenbeschreven spraakwaterval zou gedurende het onderzoek blijven bestaan, koos had de behoefte om zich te uiten en was in een omgeving terecht gekomen waarin deze behoefte gehoor kon worden gegeven, de groepsleiding stond er open voor en koos zei dat hij blij was eindelijk op een menswaardige manier te worden behandeld. ook de groep van observandi waar Koos in terecht was gekomen was er een waarin Koos, alle ruimte kreeg. koos profiteerde van het eerste begin van deze ruimte. Binnen de groep wist niemand  wie Koos H was,  In de BIBA  ( Bijzondere  Intensieve Begeleiding Afdeling)  wel anders gewend was daar wist iedereen wie Koos H was. aldus Koos. Tijdens het eerste gesprek dat hij had met zijn onderzoek psychiater voerde, had deze hem geadviseerd om als er door zijn medegedetineerden naar gevraagd werd waar hij voor zat, een ander verhaal te vertellen. Koos nam dat advies ter harte, al vond hij het zo nu en dan moeilijk om zich niet te verspreken.

koos HertogsTijdens de eerste dagen van zijn verblijf leek Koos zenuwachtig. Al snel echter verdween die nervositeit en maakte zij plaats voor openhartigheid. Koos vertelde honderd uit, onder andere over zijn vorig verblijf in het P.B.C. en zijn ontvluchtingspoging van toentertijd. Nu echter, zo wist hij te melden van zijn opstelling anders. Hij wilde dat onderzoek maar al te graag  en aan sommige medewerkers van toen wilde hij zijn excuses aanbieden. Op een subtiele manier gebeurde dit dan ook. vanaf de eerste dag was Koos duidelijk wat betreft zijn beweegreden om mee te werken aan het huidige onderzoek. Koos wilde een behandeling in een T.B.S kliniek. In de BIBA zei Koos “stapelgek  te worden”de sfeer was er erg onplezierig en iedereen wist wie Koos H was. Zowel voor de bewaarders en de gedetineerden moest hij, zo vertelde koos uitkijken.. Individueel konden ze dan wel aardig zijn maar als ze met twee of meer personen benaderden konden ze zich weer negatief gedragen aldus koos. het was dus ook aan Koos te zien dat hij zich haast “bevrijd ‘voelde nu hij in het P.B.C. werd onderzocht. hij voelde zich als een vis in het water. Het was niet altijd makkelijk, vooral de gesprekken met de psychiater en de maatschappelijk werker niet, maar de manier hoe er met hem werd omgegaan deed hem naar zijn zeggen opbloeien. Toen de psychiater eens onverwachts bij hem op bezoek kwam, werd Koos onrustig, maar vooral net voor zijn eerste afspraak met hem was hij nerveus en vroeg hij een groepsleidster om hulp. Dat het contact met de maatschappelijk werker hem onrustig maakte lag in het feit dat hij bang was via de maatschappelijk werker te horen zou krijgen dat hij inmiddels de drie zaken waar hij voor veroordeeld was en bekende. Volgens koos wisten zij dat niet en hadden ze jarenlang in zijn onschuld geloofd, hen wilde hij kost wat het kost niet 9 ook) kwijt raken. ze waren zijn enige contact buiten.

Uit zichzelf begon Koos met allerlei huishoudelijke taken, hij schonk koffie in en hielp met de afwas. koos gedroeg zich uiterlijk vriendelijk en correct als een een modelgedetineerden. Bovenstaande resulteerde erin dat Koos reeds na een week de vaste reiniger van de afdeling zou worden. aan deze taak begon hij vol overgave dit gaf hem meer vrijheden, de reiniger is immers meer uitgesloten dan zijn groepsgenoten. In de eerste weken was het opvallend hoe slecht koos zijn conditie was. Al hoewel het warm was in het gebouw transpireerde Koos overmatig. de druppels transpiratievocht rolden vaak over zijn wangen als hij wat had gedaan Puffend en hijgend volbracht hij een spel tafeltennis, hetgeen hem overigens niet van weerhield om de volgende dag weer te vragen om een spel. Koos zei de laatste jaren eigenlijk niet veel aan zijn conditie gedaan te hebben en in de BIBA vaker in zijn cel te hebben gezeten dan dat hij er uit was. Koos wilde in het P.B.C. wat aan zijn conditie doen en deed daarom bijna elke dag aan sport. Behalve sporten bood zijn taak als reiniger hem ook de nodige beweging. Al deze lichamelijke activiteiten en zoals koos dat uitdrukte,  de menselijke benaderingswijze van het P.B.C. maakte het van Koos, zo leek het een gedreven man. Zo was  er door de groepsleiding het plan opgevat om de gang die naar de afdeling loopt te verven. Toen er bij de gedetineerden werd geïnformeerd wie er zin had om hier aan mee te werken raakte koos gelijk enthousiast. vaak stond koos alleen te schilderen en offerde hij zelfs zijn recreatietijd in het weekend op aan deze bezigheid.

Koos was een man vol vragen en onverwerkt en hij kwam in deze oprecht over. Ook als hij sprak over zijn lange detentie ervaring. Koos keek vrij neutraal ( haast vlak en emotieloos naar dit verleden en sprak weinig rancuneus over de bewaarders die hem “in zijn ogen “, onheus bejegend hadden. koos vertelde over zijn detentie verleden zonder extra lading die men zou verwachten. het leven in de BIBA dat hij de afgelopen jaren had geleid was er nu niet een dat hem vrolijk kon stemmen. Ook daar was Koos naar zijn zeggen reiniger, maar dit werk had hij in de vroege ochtend uren er al op zitten. Voor de rest van de tijd sloot hij zich zelf op in zijn cel. naar zijn zeggen leidde hij daar een zeer teruggetrokken en solitair bestaan. illustratief in deze was dat hij de krant,tijdens zijn verblijf in de BIBA altijd s,morgens uit een vuilnisbak moest vissen. Hij kende aldaar niemand van wie hij de krant mocht lenen. Vaak was die krant al een paar dagen oud, aldus Koos. “op klagende toon” ook wist hij te melden toen hem de eerste dag van zijn verblijf in het P.B.C werd gevraagd of hij mee ging luchten., dat het voor hem maanden geleden was geweest dat hij in de buitenlucht had rondgelopen. het was gezien Koos detentiebeleving, voorstelbaar dat hij reeds vanaf de eerste week van zijn opname aangaf er tegen op te zien weer terug te moeten naar de BIBA.

Vanaf het begin van zijn observatie kwam koos extreem aandacht behoeftig over. tijdens de eerste weken bevreemde dit een aantal groepsleid (st) ers. Zo kon Koos, al kende hij hen pas een paar uur bewijzen van spreken zijn hele levensgeschiedenis uit de doeken doen. Opvallend was hierbij zijn manier van praten. Koos was geen gemakkelijke vlotte prater, het geen wat hij wilde zeggen kwam er met horten en stoten uit. probeerde Koos over zijn emoties te praten, dan viel het op dat hij moeite had met het verwoorden ervan. Soms vatte Koos niet wat een groepsleider (st)er hem probeerde duidelijk te maken. meestal gaf hij op dit soort momenten een misplaatst antwoord of begon ergens anders over. Koos probeerde zij gebrek aan inzicht te maskeren en deed dit op een manier die niet altijd effectief bleek. Hij kon moeilijk aangeven dat hij het gesprek op dat moment niet meer kon volgen.

naarmate koos wat meer gewend was,kon hij zich ook wat meer uiten. Had hij in het begin van de observatie moeite met de namen van iedereen, nu wist hij ze feilloos. maar ook  wist hij van veel griepleid (st) er en groepsgenoten of ze melk en/of suiker in hun koffie hadden, Koos hield van gezellige en gemoedelijke sfeer die er op de afdeling hing. Er werden vaak grapjes over en weer gemaakt en bij Koos ontbrak het zeker niet aan de nodige zelfspot,maar ook als andere hem een beetje in de maling namen, kon hij daar van genieten.. Zo wilde Koos tijdens de periode dat hij in het P.B.C. verbleef tien kilo afvallen. Koos had hier voor een simpel plan, gewoon minder eten. vanaf zijn binnenkomst maakte koos geen gebruik van de warme maaltijd, behalve dan het stukje vlees dat erbij lag,ook als dit bijvoorbeeld een speklapje was,. ook het toetje at hij op. vaak als er een over was, gevolgd door een tweede, hij had immers de aardappels en groenten overgeslagen en dat woog zeker niet op tegen twee toetjes, zo leek hij te redeneren. De eerste drie weken viel Koos drie kilo af. de vierde week verloor hij niet meer dan honderd gram, dit tot grote hilariteit van zijn groepsgenoten. dat voor de nodige grappen en grollen, maar intussen werd wel duidelijk dat koos niets afwist van wat hij wel en wat hij niet moest eten wilde hij afvallen. toen een groepsleidster hem dit uit de doeken had gedaan en hem lijstjes had doen toekomen waarin stond hoeveel calorieën er in welke producten zaten, hield Koos zijn nieuw te volgen dieet niet lang vol. Vol zelfspot zei hij allen op dieet te zijn als desbetreffende groepsleidster in dienst was. de groepsleidster zag er namelijk op toe of hij zich wel een beetje aan de nieuw afgesproken eetgewoonte hield, Zoals reeds gezegd vermaakte Koos zich uitstekend op de afdeling. Vooral van de kaartspelletjes die er gespeeld werden, kon hij genieten. Koos was luid aanwezig en hij nam zijn tegenspelers vaak in de maling.

Ja, Koos speelde vaak uren lang  jokeren en klaverjassen,  dolgraag met zijn moeder op de Vailliantlaan . Ook de enorme haat die hij zegt te hebben tegen zijn moeder ( waarom zit je er dan wekelijks met te kaarten) is een verzinsel. Het past precies in staan straatje om in aanmerking te komen voor behandeling. Het P.B.C. daar geloven ze nog heilig in Freud

een aantal malen deed koos een beroep op de groepsleiding. Toen hij voor een CT-scan naar het A.Z.U. moest en met de L.B.B. vervoerd werd,vroeg hij of er iemand van het P.B.C. met hem mee kon gaan. Hij vertrouwde zijn vervoerders niet helemaal en dacht dat hij uitgelokt zou gaan worden om te ontvluchten, zodat ze op hem konden schieten. koos maakte op het moment dat hij dat vroeg een bange indruk. aan zijn verzoek werd na overleg met de L.B.B gehoor gegeven. Tijdens het vervoer heeft de begeleidend groepsleider niet gemerkt dat het voor Koos een spanningsvolle situatie was. naderhand zei Koos dat dit nu juist kwam omdat de groepsleider erbij was. Hij zei zich op deze manier verzekerd te voelen dat hem niks overkwam. eenmaal deed Koos een beroep op een groepsleider toen hij met de gedachten speelde om suïcide te plegen “als er een pot met pillen had gestaan dan had ik ze ingenomen”zei Koos. op een geloofwaardige manier. het was volgens Koos een situatie die hij herkende en die zich een of twee maal per jaar voordeed. de doodswens was er, maar aan de andere kant was er de wil om verder te leven., om zich zelf te leren kennen plus wellicht de afschuwelijke waarheid over zichzelf die hij zolang had ontkend. perspectief en uitzichtloosheid stonden in zijn verhaal, hoe paradoxaal dat dat ook moge klinken.,naast elkaar. hij leidde een uitzichtloos bestaan, maar zag enige tijd weer perspectief dat bestond uit een kans op een behandeling. Koos wilde die behandeling om antwoorden te krijgen ( wie ban ik? waarom?) Koos zei bereid te zijn heel diep te gaan. daarnaast zag in een kliniek de mogelijkheid om een menswaardiger bestaan te leiden, gewoon te communiceren met bewaarders en personeelsleden. iets wat tot dat moment nog niet mogelijk was geweest. Vrij abrupt en onhandig stopte Koos dit gesprek. de groepsleider zag dat Koos op het punt stond te huilen. Koos bedankte de groepsleider en zij dat hij zich een stuk beter voelde.

Ja,koos voelde zich een stuk beter in zijn gedachten, die waren zonder meer  ‘zo lamlul ” gaat jij dat maar eens even een verslag van maken. Dat komt mij goed uit.

In vergelijking van zijn vorige observatie kan van een ander soortige periode gesproken worden. was koos toen op een zeer nadrukkelijke negatieve manier aanwezig, nu was hij op een gemoedelijke amicale manier aanwezig. waren de handelingen van de groepsleiding toen min of meer ingegeven door ontzag en angst jegens koos nu was er van geen angst sprake en kreeg koos de gemoedelijkheid die hij uitstraalde ook terug.

De psychiatrie kent geen genezing, ze kennen de oorzaak niet. Er bestaat geen studie van het weefsel van het lichaam, of van materie. Geen enkel wetenschappelijk of biologisch onderzoek gedaan. ADHD, angststoornis, depressie stoornis manisch, en nog een honderd tal ziektes die gemaakt zijn door de psychiatrie, Het zijn allemaal verzonnen categorieën. Voor mij is het volledig onethisch, onhoudbaar en onacceptabel, het is een groot financieel web. Het is bijna een vergunning om geld te drukken het is gewoon psychiatrische criminaliteit. Zo denk ik erover. je kan de wind niet veranderen maar wel de stand van de zeilen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s