Waarom ik de keuze heb gemaakt om crimineel te willen worden

Het is al weer vijftien jaar geleden. Toen ik een keus ging maken. In Nederland blijven waar ik me als een vis in het water voelde.  Maar wilde weg uit de criminaliteit. Zou dat lukken? In Nederland of  vertrekken naar Thailand, met  al zijn voordelen en nadelen. En dan nog is de vraag ? Stopt dan de criminaliteit, eens een dief altijd en dief?

nicoIk besloot het maar te wagen en ging naar Thailand.  Een land afgezien van wat overstromingen, chaos, corruptie, vervuiling, roofbouw,  en dreigende militairen en heel veel hoeren. ( Waar ik trouwens op de een of andere manier op jonge leeftijd enorm door werd aangetrokken ) Maar!  Thailand heeft veel te bieden en het is er prettig wonen.

Nadat  ik eerst in mijn gedachten de revue had laten passeren, over het reilen en zijlen van mijn leven. De vraag die ik me zelf stelde was: Waarom heb ik als jonge jongen gekozen om crimineel te worden. ik ben geboren in Den-Haag en opgegroeid in een wat minder sociale wijk. Het Haagse Schilderswijk. Maar het merendeel van die mensen zijn nooit geen crimineel geworden. Ook mijn broers en zusters niet. Mijn vader heeft ooit eens een fiets gestolen en is daar voor veroordeeld. Aldus het zeggen van mijn vader. Daarna  is hij nooit meer met justitie in aanraking geweest. Waarom  ben ik niet naar mijn eerste misdaad gestopt? Die kans was zeker aanwezig.

Mijn eerste criminelen  daad was melkflesjes van de lagere school stelen. En hier en daar wat appels en peren stelen. Een beetje baldadig bezig zijn. Op school ging het goed met vlag en wimpel  heb ik alle klasse doorlopen zelfs een overgeslagen. Dan naar de Ambachtsschool vanaf de eerste dag ging dat al verkeerd. Ik haatte die school vanaf de eerste dag en scheen me  niet meer met leren bezig te houden en ook niet te kunnen accepteren dat me werd gezegd wat ik moest doen, of het nu ging om rennen zwemmen, technisch tekenen of het opdreunen van stomme getallen het had niet te maken met de school of met wat dan ook , maar alles met mij. Ik vond de school dan ook een tijdverspilling en ik raakte bedreven in spijbelen. Ik begon een hekel te krijgen aan alles wat door het vasten gebruik bepaald is in het leven. Hoewel ik altijd graag wilde leren, had ik  nooit het geduld om ervoor te gaan zitten en te luisteren. Ik leerde liever door ervaring dan dat ik moest studeren in klaslokalen met leraren die, “zo dacht ik er toen over, geen idee hadden van het echte leven. Ik wilde alles weten,  op mijn jonge leeftijd. Ik wilde ervaring opdoen.  Zo dacht ik erover. En nog steeds denk ik zo. Als kleine jongen leerde ik van mijn vader een waardevolle les (een van de weinige dingen die ik ooit van hem heb geleerd) Hij leerde mij dat het belangrijk is voor een mens dat hij kan praten op elk niveau. En heb mij zelf dat dan ook aangeleerd.

Op jonge leeftijd van dertien jaren ging ik stelen en roken en waarom? Omdat ik er bij wilden horen. Ik hoor het me zelf nog zeggen, “doe het nou niet maak je school af ” Maar ik wilde toen, in mijn tienerjaren, nu wel juist wanhopig graag bij die kring van mensen rond lopen  Ik wilde helemaal niet in die armoe leven wat ik om mijn heen zag. En met werken ! Wat ik heb geprobeerd als lompen en metaal handelaar en later nog een korte periode als straatmaker. Bleef die armoe toch bestaan. Nee, dan maar crimineel.  Alles liever dan die armoede. Het was een  opwindende mengeling van spanning en tevreden zijn. Te zijn verlost van die verschrikkelijke kwetsbaarheid als je in armoede moet leven. Neen, ik wilde meedoen, Een van hun zijn.  Ik heb daar nooit spijt van gehad. Dat zou erg hypocriet zijn. Ik ben er niet trots op van wat ik heb gedaan , dat ging ver, soms heel ver. En niet alles was rozen geur en maneschijn.

Zoals al gezegd: Toen ik een een jaar of dertien veertien was,  mijn hormonen waren losgebarsten ik voelde me als een volwassene in het lichaam van een kind,  mijn jeugd was een soort wazige droom waarin ik gewone dingen moeilijk te bevatten vond thuis vond ik vervelend en verwarrend terwijl mijn vrienden het juist thuis leuk vonden. Zag ik de lol er niet van in en werd baldadig en in me zelf gekeerd. Ik vermoed dat ik ook veel eisend was voor mezelf, en vooral voor andere mensen, ik veronderstel dat ik mezelf  altijd heb gezien als een tweederangs kind. Soms lijkt het allemaal een droom -een enkele nachtmerrie- Ik zou natuurlijk willen dat de droom nooit had plaats gevonden, maar dat behoort tot het verleden. Maar ik kan naar waarheid zeggen dat ik niet verbitterd ben, dat kan ik me niet veroorloven Ik ben bijna vijfenzestig en nog merk ik af en toe dat ik mijn leven zit te verdromen.En nog steeds, en ik vermoed dat het altijd zo zal blijven, een deel van mij dat heimelijk blij is dat ik naar Thailand bent vertrokken en dat ik merkwaardig genoeg, de tijd en de ruimte kreeg om na te denken over mijn leven en over het leven van mensen om me heen, Toen ik een jaar of zestien was koesterde ik de gedachten dat de wereld van mij was en van mij alleen, en dat ik er naar willekeur van kon nemen. In die tijd vergat ik, zoals velen van ons geneigd zijn te doen, dat dit niet het geval is en dat onze wereld hoogstens aan ons wordt uitgeleend. Ik ging  op mijn zestiende ook werken bij een lompen en metaal handelaar. Hij kocht samen met een compagnon bijna alle gasmeters op. Een gouden tijd. heel Nederland werd voorzien van nieuwe gasmeters en nieuwe lichtleidingen. Ik kreeg verkering met zijn dochter. Daar begon het oplichten al ,rommelen met de weegschalen, een magneet hangen  aan de weegbrug leverde ruim duizend kilo meer op en dat zes keer per week. En als ik niet zo idioot was geweest om te gaan gokken. Was ik waarschijnlijk financieel onafhankelijk geweest voor de rest van mijn leven. Uiteraard heb ik daar achteraf gezien geen spijt van. Simpelweg omdat ik nu de vrouw en kinderen heb van mijn dromen. Het gokken gaf wel een heel andere wending aan mijn leven. De melkflesjes en de appels en peren werden inbraken. Verslaafd zijn aan gokken. je kan daar door behoorlijk mee in de problemen komen. Het resultaat was dan ook uiteindelijk een gevangenisstraf. S, morgens om een uur of acht werd ik opgehaald om voorgeleid te worden Het gevangenis busje rammelde voort. Er zaten nog meer jongens in die dat al vaker hadden meegemaakt. Voor mij was het allemaal nieuw ik bleef maar glimlachen. Ik voelde me net een dagjes mens. Zodra ik in de gevangenis aankwam stond ik aan de grond genageld. Het leek er zo rustig. Ik kan me nog goed herinneren dat ik zei Oh wauw, alles zag er zo schoon uit. Bij de inschrijving  maken ze een foto van je, vragen wat je wilt eten bruin brood of wit brood, wat is je geloof en vragen als : heb je zelfmoordneigingen? Nee.Ben je aan de drugs verslaafd? Nee Heb je een doctor nodig? Nee heb je emotionele problemen? Nee doe je aan zelf verwondingen? Nee. Kijk zeg die bewaarder je kunt niet overall nee op zeggen. Ik trok er me weinig van aan wat ze zeiden en was zo verrukt over hoe prettig alles eruit zag vergeleken met die vieze politie celIk werd veroordeeld in 1970 tot tien maanden waarvan drie voorwaardelijk voor 23 inbraken. Ik kreeg ook een registratie nummer. 1032357 dat nummer! Je blijft het houden  tot dat je dood gaat.

 

bajes fotoIk besefte wel om crimineel te zijn, dat  je dan met je ene been in de gevangenis en met je andere been in het graf staat. Vooral  vandaag aan de dag. Helaas heb ik meerder gevangenissen van binnen gezien. Toen ik voor de eerste keer gearresteerd was in 1970 en in die smerige politie cel zat. Was een van mijn grootste angsten”ze gaan me toch geen jaar hier opsluiten ” maar gelukkig veranderde dat naar vier dagen. Bij de officier van justitie werd me al gauw duidelijk dat ik niet naar huis mocht. De enige woorden die hij zei “insluiten” zover ik mij dat kan herinneren ” Bij de Rechter commissaris duurde het een 20 tal minuten en die zei: “ik zou er even over nadenken “Nou dat deed hij snel want vijf minuten later kreeg ik een brief in mijn handen waarop stond:  voorlopige hechtenis . Te ondergaan In het huis van bewaring  de Sprang in Scheveningen. Daar aangekomen  was het even schrikken  de grote poort ging open en toen ik hem weer dicht zag gaan en nog heel even de duinen kon zien was ik toch wel heel even onder de indruk. Maar dat verdween als sneeuw voor de zon, op het moment dat ik ingeschreven werd.

 

De Sprang was nog niet zolang geopend het was voor de  jeugd tot 23 jaar, het was de bedoeling van de sprang om het recidive gevaar te verminderen.  En de bewaarders werden  groepsleiders genoemd, die met moeilijke woorden bezig waren. Ze waren verplicht een cursus te volgen. Woorden als Deviant, Perspectief, Relativeren  en Toebehoren vlogen je om de oren. Een pracht woord vond ik het toebehoren. “het eigendom zijn van ” en dat was nou net het woord dat ik zo haatte. ik wil van niemand eigendom zijn, ik wilde over mijn eigen leven beslissen. Maar al met al was het vergeleken bij de politie cel een paradijs. De cel bestond uit een opklapbed met ombouw met een gordijn ervoor, overdag mocht je niet op je bed liggen daar stond een sanctie op, een verplaatsbare tafel en stoel, een klerenkast een prik bord om foto,s op te prikken, als je die dan had maar de meeste gebruikte het om seks foto,s op te hangen die  boekjes als de Tuk, Candy Zeventien waren volop aanwezig. Een nadeel was dat er geen toilet aanwezig was, je behoefte moest je doen op een po in de nacht uren wel te verstaan.  Er was recreatie, sport. in het weekend gezamenlijk eten. en vele medegedetineerden die ik van buiten al had leren kennen waren daar ook aanwezig.. Een bibliotheek, “waar ik dankbaar gebruikt van maakte”. Schaakboeken en boeken over de tweede wereld oorlog leende ik graag. Nee, ik was dus niet echt  onder de indruk van het geheel. Ik had meer het idee dat het de hoge school  voor de misdaad was. Ik heb daar een schat van informatie opgedaan. Het wetboek kunnen bestuderen, waar je buiten niet aan denkt om dat te lezen. Ook de bijbel deels gelezen.  Er stonden meer Johannenssen in dan ik in mijn hele leven had gekend! En daarbij toebehoren zag ik niet zitten,  daar kon ik me niet in vinden. Ik werd wel verslaafd aan het schaken . Maar dat kost geen geld. Ik was er dagelijks mee bezig en het gaf me een enorme rust. Ik las al snel in het wetboek wat ik had geleend in de bibliotheek  dat op inbreken een veel hogere staf  stond dan voor oplichten.

Artikel 326: Hij die, met het oogmerk om zich of een ander wederrechtelijk te bevoordelen, hetzij door het aannemen van een valse naam of van een valse hoedanigheid, hetzij door listige kunstgrepen, hetzij door een samenweefsel van verdichtsels, iemand beweegt tot de afgifte van enig goed, tot het ter beschikking stellen van gegevens met geldswaarde in het handelsverkeer, tot het aangaan van een schuld of tot het teniet doen van een inschuld, wordt, als schuldig aan oplichting, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van de vijfde categorie.

Alleen de omschrijving van artikel 326 vond ik schitterend omschreven.

Met gevangenisstraf van ten hoogste zes jaren of geldboete van de vierde categorie wordt gestraft:
1
diefstal van vee uit de weide;
2
diefstal bij gelegenheid van brand, ontploffing, watersnood, schipbreuk, stranding, spoorwegongeval, oproer, muiterij of oorlogsnood;
3
diefstal gedurende de voor de nachtrust bestemde tijd, in een woning of op een besloten erf waarop een woning staat, door iemand die zich aldaar buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevindt;
4
diefstal door twee of meer verenigde personen;
5
diefstal waarbij de schuldige zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft of het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van braak, verbreking of inklimming, van valse sleutels, van een valse order of een vals kostuum;
6
diefstal met het oogmerk om een terroristisch misdrijf voor te bereiden of gemakkelijk te maken.
2
Indien de onder 3° omschreven diefstal vergezeld gaat van een der in onder 4° en 5° vermelde omstandigheden, wordt gevangenisstraf van ten hoogste negen jaren of geldboete van de vijfde categorie opgelegd.

Dus die keuze was snel gemaakt. Niet meer inbreken. Oplichten was het doel zodra de deur van het huis van bewaring weer open zou gaan. Kun je het je voorstellen gedetineerd zijn!  En dan al denken wat je volgende criminele stap zou worden?  Ik stelde op dat moment ook mijn grens vast, wat betreft criminaliteit. ” Althans dat dacht ik toen. ” In de criminaliteit ga je steeds weer je grenzen verleggen, zowel onbewust en bewust. De dagelijkse  zaken van de gevangenis was vreemd en verwarrend. Het was zowel spannend als schrikwekkend en schokkend maar op de een of andere manier geruststellend.

Nu wil ik niet beweren dat een gevangenis een soort hotel is. Verre van dat. je krijgt te maken met halvegaren, psychopaten, rovers dieven, junks, mafkezen en gestoorde krankzinnigen. Ik leerde  dat het belangrijk is voor een mens dat je kan praten op elk niveau. In de gevangenis is praten en begrijpen zeer belangrijk. Ik had en heb het vermogen contact te leggen met jong en oud, met harde en zwakke mannen, en ik wist dat ik moest leren praten met verkrachters, moordenaars, kindermoordenaars. Ik hoefde hun levensstijl niet over te nemen, maar ik besloot om er niet tegen in te gaan, ieder mens heeft een doel in zijn leven nodig, nadat ik mede gedetineerden had bestudeerd en geanalyseerd, kwam ik tot de conclusie dat de mensen die overeind blijven (en daartoe behoor ik ook zelf) een doel in hun leven hadden, ze hadden een plan en dat plan gaf hoop, mijn plan was de bewaarders en mede gedetineerden een stap voor te blijven. De uitdaging was dat ik hen ertoe wilde brengen de dingen te zien op mijn manier en dat zij mij niettemin zullen aanvaarden, Ik wilde niet leven volgens hun regels, ik wilde de code van de gevangenis niet volgen. Alle gevangenissen zitten vol verliezers, mensen die iets wilde krijgen voor niets, die met de verkeerde vrienden omgingen, die geen discipline konden verdragen, die weigerden te werken, die nooit hebben geleerd hun eigen leven onder controle te houden.En ik moet eerlijk toegeven.  Ook ik ben zo verliezer.

Toen ik vrij kwam, ging het toch iets anders dan dat ik had verwacht. Je kan het leven niet voorspellen, de enige voorspelling die je kan maken is dat je op een dag dood gaat. Maar plannen maken en uitvoeren is iets heel anders. Ik besefte als je terugkeert in een omgeving waar bij je je niet prettig heb gevoeld, er vele valkuilen zijn. Dat je dan  weer snel in herhaling valt. En ook om dat je weet dat de gevangenis nou niet iets is om angstig voor te zijn. Nee het gaf je zelf een gevoel van: Ach die paar maanden desnoods twee jaren  en een klapper maken. ja waarom niet. Zo dacht ik er toen over. Ik kwam een paar broers tegen. jongens waar ik mee had vast gezeten. leerden ook hun moeder kennen, en kreeg daar een relatie mee. niet van een lange duur. Want haar schoonzoon kwam even langs, die een pracht inbraak wist. Nou nee joh was mijn antwoord, zoals je ziet ben ik lekker aan het schaken. en ben net vrij. En heb hele andere plannen om geld te gaan verdienen. Maar zo stom als ik was. Laat ik me toch even overhalen. Het was immers een makkie volgens hem, en een hoop geld te halen. Nou inderdaad was het een makkie, en het geld was er ook wel, maar de politie ook. Een heterdaadje 15 maanden eis en uitspraak. dat had ik lekker bijdehand gedaan. En weer in de Sprang aangekomen zei de groepsleider ja, je bent een deviante jongen. Ja toebehoren he, zei ik. Maar straks gaat die deur weer open hoor. Dat toebehoren is maar van korte duur. Omdat je de klappen van de zweep inmiddels al ken, en je vorige detentie je  positief heeft gedragen zit je slechts enkele dagen op de inkomsten vleugel. Die toch wat meer beperkingen had. je zat meer achter de deur, en je kon! het was niet verplicht, was knijpers in elkaar zetten. Op de ander vleugels  was het verplicht naar een werkzaal te gaan. Ik werd reiniger op de C vleugel. Waarin een tijd bestek van vijf maanden zeven ontsnappingen plaats vonden. Koos Hertogs zelfs twee keer, Ton Keereweer die helaas later van die ontsnapping zijn leven heeft verloren. Die werd even geliquideerd. Kom ik later nog weleens op terug. Ik werd overgeplaatst naar Doetinchem. Een halfopenkamp . Dat gaf nog meer reden om geen angst te kennen voor de gevangenis.Frank en vrij liep je daar in de open lucht, ik kreeg een baan op de boerderij, koeien voeren, kuilvoer ophalen  helemaal alleen met paarden wagen twee van die grote Belgische knollen ervoor spannen. Het nadeel was dat je vroeg moest opstaan vier uur in de morgen om de koeien te melken. Je werd dan opgehaald door de boer, achter op de fiets. In de zomertijd is dat wel leuk, maar het moment dat ik er aanwezig was, was het winter en behoorlijk koud. maar dat mocht de pret niet wegnemen van de grote vrijheid die er aanwezig was. Nog meegemaakt dat er een koe moest bevallen, leerden best wel veel. Je kon telefoneren, kon het café induiken op gezette tijden, je vrienden kwamen gewoon even langs om drank te brengen Dick Willard, Leo R, jan K, die kwamen gewoon een doos vol Bacardi brengen. Die hebben mij later ook opgehaald toen mijn tijd van ontslag was aangebroken.

Zoals reeds gezegd, de detentie periode hebben mij er niet van weerhouden om verder op zoek te gaan naar het grote geld. Ergo ik had de kans en tijd om zoveel te lezen wat noodzakelijk was voor hoe ik het beste kon gaan oplichten. Ik kon lezen hoe een Naamloze vennootschap in elkaar zat, hoe een besloten vennootschap werkte. Wie er aansprakelijk was, leerde alles over teruggave BTW. Ik    kon mijn ogen niet geloven wat ik las als je een carrousel opzet  wat de mogelijkheden waren bij import export. Nee, mijn detentie was op het juiste moment gekomen, en heb daar geleerd  met dank van Justitie om sneller aan geld te komen.

Morgen hoe het verder gaat.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s