Obsessie voor de misdaad.

Misdaad loont! Althans wel voor misdaad journalisten. Je kan geen krant openslaan, ergo de voorpagina is al vaak bezaaid met misdaad, bij de weekbladen is het niet anders en de televisie programma,s weten ook wel van wanten.Tot zelf bij Boulevard staan vaak de twee slechts gekleden journalisten hun verhaal te vertellen. En maar komen met suggesties van het kan ook zo zijn. Of misschien zus of zo. Vaak simpelweg onzin staan  uit te kramen.De afgelopen maanden vraag ik mezelf veel af. Waarom! Ik graag al die ellende over de misdaad wil lezen. Al zegt het wellicht iets over het soort mensen dat zich aangetrokken voelen tot de misdaad.Ik  vraag me ook af, of het geen psychiatrische stoornis is om dat te doen. Ik ben bang van wel.

dscf1284img_3142


Toen er nog geen internet bestond. Was de zaterdag krant om naar uit te kijken. Haagse courant het Algemeen dagblad de Telegraaf en het NRC  altijd wel leuk om over de misdaad te lezen. Twee pagina,s vol in de Telegraaf. Het was leuk en goed weergeven.   Door de weeks keek ik alleen maar naar de dik gedrukte letters van de misdaad. Meestal was dat over inbraken of over een overval,vechtpartijen. Ik was daar niet echt in geïnteresseerd. Waren ook geen foto,s te zien die afschuwelijk waren. Laat staan een video. Elke foto van een misdadiger was met een balk afgedekt. En een naam voluit! Was al helemaal uit de boze. In verband met de privacy. De verhalen waren  goed weergeven. Het was gewoon een verhaal. Een paar dagen ophef en dan was de krant  inpakpapier geworden.

Dat is in de 21 ste eeuw wel even wat anders. We hebben alleen schermen in onze gezicht.Het internet geeft ons de macht om berichten  te delen met miljarden mensen. Internet ! Bijna onmogelijk om er afstand van te nemen.  Nu het nog kan moeten we onze schermen gebruiken om ons dichterbij elkaar te brengen. in plaats van verder uit elkaar te  drijven Helaas. Internet is best wel handig als je wat wil weten. Bespaar je een hoop tijd. En de kosten zijn minder. In principe hoef je geen boeken, tijdschriften en kranten te kopen.  ofschoon ik nog steeds liever een boek leest. De keerzijde van het internet zijn minder leuk. Vandaag aan de dag is er vrijwel geen privacy  meer. Duizenden camera,s zijn er geplaatst in Nederland. Wereld wijd miljoenen. De sociale media zaaien paniek en angst haat en nijd. Facebook doet wat het maar wil. staat het je niet aan dan krijg je een blok.

In het jaar 2000 was  ik van de buiten wereld afgesloten. Ik ging me vestigen in Thailand  “waar ik nog woon”  In een dorp. Ver weg van de grote steden. Waar geen internet aansluiting aanwezig was. Geen telefoon aansluiting. Uiteraard had ik wel mijn oude Nokia meegenomen, simpel weg omdat ik niet wist of ik het hier zou volhouden. Maar er was geen bereik daarvoor moest ik naar de stad wat weer 35 kilometer is. In het weekend was ik dan in de stad en kon de sms berichten lezen en de gemiste oproepen terug bellen.  Als er eventueel wat te verdienen was,  werd ik via de telefoon  altijd wel op de hoogte  gebracht. En daar ook wel gebruik van heeft gemaakt in 2003  en 2004.  daarna had ik er ook geen behoefte meer aan om terug te keren naar Nederland. En de telefoon mee te nemen naar de stad. Als ik in Pattaya, Phuket, Chiang Mai was nam ik wat oude kranten mee en tijdschriften. Die de mensen daar achter hadden gelaten. Bleef ik toch een klein beetje op de hoogte wat er in Europa zich afspeelde.  In Nederland  had ik nog nooit een krant gelezen op internet. laat staan dat ik  wist wat een  crime site was. Ik gebruikte het internet voor mijn oplichtingen destijds. Dat was wel handig in plaats  van de Gouden Gids.

Zonder internet voelde ik me echt vrij, Ik genoot van de nieuwe ervaringen die plaats vonden. Leerde de Thaise taal. Praat met mensen face to face.  Ik genoot van de natuur  het bouwen van een nieuw huis. Ik genoot van de geboorten  van mijn drie kinderen. Ik genoot van mijn vrouw. ja ik genoot van alles om mij heen.  En dat is nog steeds zo. Ik ga niet liegen om mezelf beter voor te doen. Ik vertel gewoon de waarheid. Natuurlijk waren er moeilijke momenten. Een ander cultuur met andere normen en waarde die soms wel schokkend waren. Maar goed ik keek dan maar vaak de andere kant op.

In 2009  kregen wij internet aansluiting in het dorp waar ik woon. Ik bezocht  ineens veel het internet. De eerste reden was dat: omdat ik de krant kon lezen. Daar had ik wel behoefte aan. Ik ging ook eens kijken wat er meer was te vinden op het internet. YouTube ! ik had er nog nooit van gehoord. Met grote verbazing zag ik dat ik mijn favoriete muziek kon afspelen. Ik zag de misdaad site van Peter de Vries ik dacht dat hij de enige was. Er waren er meer. daar kwam ik achter in 2010. Misdaad journalist van Hendrik jan Korterink. Is trouwens mijn favoriet geworden. Samen met Bondtehond. Het zijn goed geschreven verhalen.  Ik lees de reactie,s graag en in het begin reageerden ik heel erg veel. Omdat er veel onwaarheden werden geschreven door sommige bezoekers. Veel tunnel visie ,veel van : Het is misschien ook mogelijk van zus en zo. Sommige  reageren of zij zelf het onderzoek hebben gedaan. Vroeger noemde ik die mensen panorama intellectuelen . Nu zijn het internet  intellectuelen geworden die met knippen en plakken zich willen voordoen of zij de genen zijn die het hebben geschreven. Inmiddels zijn er  heel veel van die crime site,s . Niet altijd van  die site,s waarvan je zegt: Nou dat is wel een aardige site. Op een andere site krijg je de ergste ziektes  toegewenst, als je het met de schrijver niet eens bent. Ook als je reageert krijg je er behoorlijk van langs van de persoon(en) als zij het er niet mee eens zijn.

 img_3142

 

In Thailand  leerden  ik mezelf beter kennen. De kinderen werden ouder, ik genoot van elke stap die ze maakte, Duizenden foto,s heb ik er van gemaakt . Zeven jaar lang bracht ik ze met plezier naar school. Elke dag vijfenzestig kilometer. Nu is mijn vrouw degene die het doet.Ook zij heeft daar plezier in.  Alles was en is roze geur en maneschijn. Mijn vrouw en ik voeden de kinderen op met normen en waarden ,liefde en geborgenheid. Dat was in Nederland wel anders geweest. Ik was een afstandelijk kind, verdiept in mijn eigen dromen, waarvan sommige vrolijk waren, sommige droevig en andere voornamelijk egocentrisch Dat had anders gemoeten. Ik genoot toen maar weinig van wat er in Nederland allemaal aan de hand was. Mijn normen en waarden  waren nu niet van. Je van het. Ik mag wel zeggen: ver beneden peil. Warmte en geborgenheid waren ook ver te zoeken.  Dat was best wel egoïstisch. Terug kijkend ben ik eens kritisch naar mezelf gaan kijken. Ik dacht altijd dat ik wel een aardige gozer was. Die zoveel mensen had geholpen. Ook wel naar de klote. Dat wel. Maar als je kritische naar jezelf kijkt! Dan was ik niet zo cool. Ik heb me fouten onder ogen gezien. Voel je dan geen spijt? Was vaak de vraag ? Ja was mijn antwoord: Spijt van het verlaten van mijn oudste zoon Pascal en zijn moeder voor  hoeren.  Spijt dat ik ooit twee kinderen heb verwekt bij een hoer. En getrouwd geweest  met een hoer. Die vrolijk na een scheiding verder ging met haar hoerige bestaan. En zonder blikken of blozen de kinderen geestelijk heeft verwaarloosd. De ene is drugs verslaafd de andere is al tot een lange gevangenisstraf veroordeeld.  Ik voel me daar ook medeplichtig aan. Ook ik heb hier aan meegewerkt.  Maar ik was nu eenmaal verslaafd aan de hoeren. Er was niet alleen interesse  in de seks. Maar ik wilde ook weten van wie, wat, waar, hoe en waarom?  De conclusie was. De meeste hoeren  maken die keuze zelf.  Waar ook in de wereld hebben de mensen geleerd om ja en nee te kunnen zeggen.  Zoals al gezegd. Ik was op vroege leeftijd al geobsedeerd van hoeren. Het waren gemengde gevoelens. Gevoelens van haat. Hoe goedkoop zij waren. En hoe ver zij gingen om voor enkele honderden guldens bereid waren om daar alles voor te doen. En er vaak zelf veel plezier aan beleefden. Ik heb vaak lange gesprekken met die meiden gevoerd. En ontdekte dat ze proberen zo sympathiek mogelijk over te komen.  Ze zijn zo gericht op hun pooier en geld. Ze luisteren alleen maar wat hij  of zij ( ja er zijn ook vrouwen die pooier zijn) tegen hun zegt. En tegen andere zeggen ze ” ik doe wat ik wil  het is mijn lichaam”  Het zijn personen in mijn ogen,  narcisten . Het zijn personen in elk geval met  tekortkomingen . Vaak met een passieve persoonlijkheid. Ze kunnen zich in de basis wel inleven in andere mensen. Ze overtuigen zichzelf ervan dat hun lichaam verkopen voor geld dat, dat niet zo erg is. Soms zag ik, als we met meerdere op een kamer waren. Hoe die meiden met een geduld,  een techniek en een perfectie in het verbergen van hun  afkeer van de klanten. Die toch wel weer bewondering afdwongen. Maar al met al, heb ik er altijd gebruik van gemaakt. of misbruik hoe je het maar wil zien. Verder zie ik berouw  subjectief je kunt het niet opleggen. Geen enkele straf kan iemand dwingen om berouw te hebben. Dat moet uit je zelf komen. In een web van leugens list en  bedrog heb ik me lang staande weten te houden.  List en bedrog gebruikte ik ook bij de vrouwen. Het waren meestal hoeren. Het ging bij mij om de seks. Liefde!! Ik wist niet wat het was. Ik denk dat de beste relaties gebaseerd zijn op bedrog. Zo eindigen ze ook meestal. Bij mij in elk geval wel. En dat was ook logisch. Als bij zovelen ging het fout met drugs. Stap voor stap raak je de controle van je verstand kwijt. De stap van oplichting naar meer  zware misdaad ging dan ook vanzelf. Ik werd geconfronteerd met een verbijsterende vorm van geweld. Mensen vermoorden  om een voorbeeld te stellen, dat ging me te ver. Zover was ik  nog niet bereid om te gaan. Ik wist en ik weet dat als je op een dodenlijst staat, kan je er vergif op in nemen dat die dag komt. Ik was misschien de enige in die groep die vond dat het op dat moment niet kon. Het vreemde was, dat ook hier ,  je grenzen gaat verleggen. Je gaat dingen goed praten die gewoon niet kunnen. Ik heb een moordenaar recht in de ogen kunnen kijken en het slachtoffer in mijn armen dood zien gaan. Dat beeld zal altijd een deel van mijn leven blijven. En dan kijk zo slachtoffer je aan terwijl hij een vriend van je was. Ik zie het nog steeds voor me. Ik was mijn handen niet in onschuld. Ik moet toegeven dat ik verder ben gegaan dan alleen maar oplichten, En de herinneringen daaraan zullen nooit verdwijnen. Ik heb in mijn ziel velen knopen getrokken sommige zeer strak. Die blijven altijd in je geheugen zitten. De flachsbacks zullen altijd blijven komen. Ik vind mezelf geen slacht mens. Maar ik wist terdege dat ik slecht bezig was.

Maar ik dwaal af. Dat komt omdat als ik bepaalde woorden gebruikt of hoor en leest en op de tv ziet gaan mijn gedachten vaak terug naar oude herinneringen of die nu slecht of leuk waren. Soms is dat wel fijn. Maar vaak ben ik dan met mijn gedachten heel ergens anders. En komt er van tv kijken niets meer terecht. En ben dan ook een gevaar op de weg. De vraag was: ik vraag me  af, of het geen psychiatrische stoornis is om alles te willen weten over de criminaliteit. Ik ben bang van wel.

Normaal gesproken is het zo dat je je werk niet mee naar huis toeneemt.  Mijn inziens doen journalisten dat wel. Ik begrijp het wel omdat  die er hun boterham mee moeten verdienen. Daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Maar die gaan  in veel gevallen ook heel ver  met hun verhalen. Ze gaan ermee slapen en staan er mee op. Het eerste wat ze doen als zij wakker worden, is kijken wat er in diversen kranten en het internet  aan misdaad is te melden. Voordat zij ook maar een slokje van hun koffie of thee hebben genomen zijn zij een misdaadverhaal uit de krant al aan het twitteren. ( verslaafd!!) Zij willen immers als eerste het hebben geplaatst op Twitter. Facebook of hun website. Zij verdiepen zich soms in de vreselijke  ellende  van de slachtoffers. Ze worden dagelijks  met het verdriet en de trauma,s  geconfronteerd. Dat is toch mijns inziens  een hard gelag.  En als het even mogelijk is, doen zij ook nog eens het verhaal op de televisie vertellen. Hoe erg het wel niet is voor de nabestaanden. ( die vaak hun verdriet zelf willen verwerken en niet steeds maar weer worden geconfronteerd omdat de bewuste journalist zo graag zijn verhaal wil vertellen) En ook lachend even zegt,tijdens een tv programma, Ja ik moet nu weg want morgen weer vroeg de zaak Koen Everink. En het geen wat ze dan vertellen of schrijven, klopt vaak genoeg ook niet eens. Sommige gaan zo ver dat hij zegt: niet elke schietpartij is nieuwswaardig. Nee het moet wel de moeite waard zijn.  Zijn zieke brein vind een eenvoudige moord met een eenvoudig pistool niet meer interessant genoeg. Het moet een bloedbad zijn. Hoe ziek moet je zijn om dat te twitteren. Of een afgehakt hoofd die ze dan ook nog eens met foto en al plaatsen op hun site. Geen enkel respect voor de nabestaanden. Maar deze journalist neem ik met een korrel zout.  Als aasgieren duiken zij op de zaak koper 26. Bijna alle journalisten zijn aanwezig alle kranten, het journaal en de bekende praatprogramma,s draaien op volle toeren. De een weet het nog beter te vertellen als de ander. Nu is weer Klaas Otto aan de beurt de ene naar de andere suggestie vliegt om je oren. De advocaten proberen regelmatig zand in de machine te strooien je moet je afvragen zijn wij lezers en kijkers wel gebaat bij al die ellende. Er is al genoeg ellende in de wereld. Ook de verschrikkelijke beelden van de oorlog denderen onze huiskamer binnen. en de verschrikkelijke  foto van kinderen doen het ook goed. Hoe verdwijnt dit van de journalist, van zijn netvlies? Maar ja, misdaad nieuws of verschrikkelijke foto,s van de oorlog is kassa. En daar draait het om. Geld en nog eens geld.

 

 

 

Advertenties

5 gedachten over “Obsessie voor de misdaad.

  1. Mooi verhaal Nico.
    Alleen, tegenwoordig zijn er maar weinig hoeren met echt een vrije keus..Triest in het Haagsche, Doubletstraat of Geleen, je weet niet wat je ziet..wacht weer on een volgen mooi verhaal van jou.

    Greetz
    Peter

  2. ‘Misdaad journalist van Hendrik jan Korterink. Is trouwens mijn favoriet geworden. Samen met Bondtehond. Het zijn goed geschreven verhalen.’

    Leuk om te lezen Nico. Dank je.
    Wist niet dat je blogte, tot kort geleden. Nodigt in ieder geval wel uit om vaker te komen lezen. Je kunt vertellen.

    Groet Eric (Bondtehond)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s