PGP bezitter vlucht voor de zekerheid naar Thailand

Hoever gaat vriendschap? Als geen ander weet ik dat een vriend van vandaag kan een vijand van morgen zijn. Het is een ongeschreven wet in de onderwereld. Maar dat terzijde. Op woensdag morgen klokslag zes uur gaat de telefoon. Een onbekend nummer zie ik verschijnen. Ik zeg sawadee krap en krijg als antwoord: je kunt ook goedemorgen zeggen. Het is mijn vriend uit België maar op de Antillen geboren. Verblijft meer in Nederland dan in Belgie.Ik zeg: waar ben je? In Khon Kaen is zijn antwoord. Hoelang ben je al in Thailand? Ik ben net geland en heb je hulp nodig is zijn antwoord.Kom maar naar mijn huis als ik je kan helpen, dan is dat geen probleem. Hij zegt: ik zou graag willen dat je naar mij toekomt uiteraard betaal ik alle kosten en met een kleine bonus voor de hulp. Ik moet dat even met mijn vrouw overleggen of ze dat wil. Hij zegt: ik heb liever dat je alleen komt ik heb nogal wat te bespreken onder vier ogen. En heb de kleine koffer nodig die ik vorig jaar bij jou in bewaring heb gegeven. Dat koffertje was ik alweer vergeten ik heb het toen verstopt voor hem op  mijn andere land, waar ik een grote groente tuin onderhoud. Weet  nieteens wat erin zit er zat trouwens een cijferslot op. Ik zeg ik bel je binnen vijftien minuten terug.

Nadat ik met mijn vrouw heeft overlegd en haar vertel dat ik vanavond weer thuis bent.Bel ik hem terug en vraag hem in welk hotel hij verblijft. Het antwoord was: ik heb geen hotel geboekt, kom maar naar de grote Bic C waar we vorig jaar ook hebben afgesproken. En vergeet het koffertje niet. Ik zeg: over ongeveer twee uur ben ik bij je. Met zijn antwoord komen er toch gemengde gevoelens boven water drijven. Waarom geen Hotel? Ik hoor zijn reden wel als ik er ben. Het is twee honderd veertig kilometer rijden het is een lange rechte weg. Die ik vaak heb gereden. Met een snelheid van rond de honderd zestig is het makkelijk in twee uur te rijden. Draai de muziek van Robert Long die ik lang niet heb gehoord. Meestal draai ik die muziek als ik wat depressief bent. Misschien ben ik dat ook wel. De laatste tijd gaat het niet zoals ik zou willen. Het is me soms allemaal teveel. De dokter zegt; Ik ben psychisch aan het decompenseren. Er komen vaak veel negatieve beelden in mijn gedachten terug. Wat me vaak badend in het zweet wakker maken.  Te veel hooi op mijn vork genomen in het leven. De gesprekken met Koos Hertog, gesprekken met medegedetineerden die voor kinderen zaten een dagelijks gesprek met de idioot Aalt Mondria en het meest erge van al was dat ze allemaal nog nagenoten van hun daden. En de wetenschap van zoveel en mijn eigen ernstige daden. Met de gezondheid gaat het ook een stuk minder. Er zijn momenten dat ik eruit wil stappen. Maar ik heb geweldige kinderen en een geweldige vrouw is dat  mijns inziens een onverantwoordelijke keuze. Mijn gedachten dwalen af naar de tijd waar ik samen met hem wat zaken heb gedaan. Het was altijd lachen met hem voor niemand bang en met delen had hij geen enkel probleem. Het enige nadeel was: hij had vrienden waar ik niet mee overweg kon. Die waren me te heftig. Sommige zijn er al niet meer die zijn al op jonge leeftijd door geweld  overleden. Zijn beste vriend Jules de Chinees (zijn bijnaam) waar hij mee in Thailand heel wat heeft uitgespookt wat betreft lang leven de lol. Helaas is die in Amsterdam samen met zijn Thaise vrouw geliquideerd. Een andere vriend, die al een tijd vast zit en wat de rechtbank betreft, mag die zijn leven lang in een cel door brengen.Ik hoor, Robert long zingen: en op de kerk klok kan ik zien het is zeven over tien. Ik kijk op mijn horloge en het is precies zeven over tien terwijl ik de parkeer plaats van Big C opdraait.  De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het is even zoeken naar een parkeerplaats. Maar ik heb hem al zien staan. Ik kan parkeren een honderd meter verder. Besluit hem even te dollen en sluip achter zijn rug om. Tik hem hard op zijn rug en zeg nu heb ik je. Hij schrok zich rot. Ik moest er om lachen en zeg wat heb je op je kerfstok dat je zo schrik. Hij zegt: mafketel en omarmd me en zegt ik ben blij dat je bent gekomen. Kom we gaan koffie drinken. Heb je me koffertje meegenomen. Ja natuurlijk heb ik die meegenomen. In het restaurant drinken we koffie en komt de aap uit de mouw. Zoals je wel zal weten wat betreft de PGP-telefoons heb ik besloten om even uit Europa te verdwijnen. Ik zeg is het zo erg dan? Ik neem aan dat die telefoon toch niet op jouw naam heeft gestaan? Nee dat niet. Maar je weet het maar nooit hoe zo gozer reageert. Beter voorkomen dan genezen zegt hij. En wat is nu de bedoeling dan? Hier in Khon Kaen blijven. Nou nee, ik ga naar laos en vandaar uit zie ik wel verder. Dat is nogal een kosten plaatje zeg ik? Ja dat is het probleem niet. Ik moet hier de grens over en zonder controlle de grens passeren. Zo zo en hoe wil je dat gaan doen dan? Ja zegt hij daar heb ik jou voor nodig ik weet dat jij de oplossing had in 2003 om het te doen. Ik zeg ja toen! Maar er is veel veranderd hoor. Niet meer eenvoudig, maar het is te doen. Maar ik zeg je er eerlijk bij ik heb weinig zin in problemen. Ik ben al oud man en de gezondheid is ook niet meer wat het is geweest. Geestelijk is het nog allemaal in orde mijn geheugen mankeert nog niets aan. Maar lichamelijk is het niet je van het. Hij zegt: ja ik ben ook al 63 en kan het niet meer opbrengen om weer eens gedetineerd te zitten. Maar goed dat begrijp ik ook wel. Maar wat is de bedoeling? Ik wil samen met jou nu naar Bung Kan. Nu heb ik gelukkig door de jaren heen aardig de topografie van Thailand leren kennen.En ik zeg wat!!!! Dat is vierhonderd kilometer van hier. Ik heb geen kleren meegenomen, waarom ben je niet met de trein of vliegtuig gegaan er gaat een vlucht van Bangkok naar Bang Kan. Ja dat weet ik wel zeg hij, maar onderweg moeten we nog iemand oppikken en dat is een Thai en hij spreekt slecht Engels. Maar ik heb hem nodig. En je kunt hem wel verstaan en met hem praten. Ja dat wel zeg ik. Als hij maar Thai, s praat en geen lao. Want dan versta ik hem ook niet. Hij zegt: ik betaal alle kosten en een aardige bonus voor de moeite. Ja daar gaat het niet om zeg ik. Ik ga even mijn vrouw bellen en zeggen dat ik pas morgen terug komt. Die is er niet blij mee moet je maar denken. Inderdaad is ze er niet blij mee en maakt zich zorgen als ik in de avond uren gaat rijden. Ik zeg maak je geen zorgen hij kan ook rijden. Dat was helemaal tegen het zere been. Waar begin je aan zegt ze, je lijkt wel niet goed bij je hoofd. Ja ze heb daar wel gelijk in dacht ik. Waar ben ik mee bezig. Het kan ook fout gaan en wat ga  ik daar allemaal wijzer van worden.. Maar ik heb nu eenmaal ja gezegd. En dan verander ik niet. Ik leer het ook nooit om gewoon eens nee te zeggen. Op weg naar Bung Kan krijg ik van hem te horen waar de angst zit. En waarom hij deze moeilijke weg wil bewandelen. Over de angst hou ik maar onder de pet. Daar zou hij niet blij mee wezen als ik dat hier opzet. Maar ik zeg tegen hem overdrijf je niet een beetje. Als je denkt dat vandaag aan de dag je zomaar in het niets kan opgaan heb je het mis. Als ik de grens kan passeren zoals ik het wil, ben ik niet meer te vinden is zijn antwoord. Ik schiet in de lach en zeg: dan mag je eerst wel eens die rasta haren knippen zie je niet hoe de mensen je aankijken. Die haren blijven zoals ze zijn ze kijken maar een eind weg. Ik snap hem niet zo goed. Hij wil uit het zicht blijven voor bepaalde mensen en wil zijn rasta haren behouden. Nou ja het is niet mijn zorg. Ik zeg na twee uur rijden we gaan even wat eten. We kunnen beter doorrijden zegt hij, en ik heb geen honger en die man wacht op mijn. Ik zeg nou die loop niet weg desnoods eten we de hamburgers onder het rijden op. Maar ik moet echt eerst iets eten. Bij de benzine station kopen we vier hamburgers en twee bekers koffie.waarvan hij er twee opat tijdens het rijden. Ik zeg en je had geen honger. Zien eten doet eten zegt hij. Wat moet die Thai nou voor jou gaan betekenen? Hij is een gigant in het maken van papieren zegt hij. Ik zeg ik vind alles best maar ik wil hem niet zien. Ik breng je er heen en wacht wel op de parkeer plaats. Hij zeg ja dat kan niet want als hij me niet begrijpt moet jij even tolken. Ik zeg ik heb ja gezegt maar ik ben er niet blij mee als het niet nodig is dan liever niet. Ja we zien wel hoe het loopt. We kunnen als het mee zit daar om drie uur in de middag zijn. Ik zie de bui al hangen terug rijden word nachtwerk. Daar ben ik helemaal niet blij mee. Ik ben nachtblind. Dus dan maar een hotel nemen zeg ik tegen hem. Nou daar zie ik niets in zegt hij, want ik wil niet op mijn naam een hotel boeken. We kunnen toch een paar uur in de auto slapen. Ik zeg Clenn je bent een aardige jongen maar ik geloof dat je een beetje gek ben geworden. Gebruik je nog steeds?Je denkt toch niet dat ik in de auto gaat slapen! Hij zegt wat lul je nou vroeger als we ver moesten rijden deden we niets anders.  En nee ik gebruik al jaren niet meer.Ik zeg ja toen waren we nog een stuk jonger. Nee, ik probeer gewoon terug te rijden als je het met die vent heb geregeld. Ik ga niet in de auto slapen. Dan komt er een probleem een file. Ook dat nog, we staan volledig stil. Verdorie zegt hij nu komen we op zekerte laat. Ik zeg dat kan wel even duren. Maar dan bel je hem toch even op dat we in de file staan. Hoe kom je trouwens aan die telefoon. Hij zegt; die heb ik door een een thai,s mokkel laten kopen in Bangkok kosten nog 4000 Bath extra want dat mokkel moest hem op zijn naam zetten zonder legitimatie kun je geen chip meer kopen. Ja dat is zo. Zoals ik al zei Glenn het is niet meer zo als in 2003. het is allemaal niet meer zoals vroeger en alles is ook veel duurder geworden in het jaar 1999 had ik nog vier flessen bier voor honderd Bath. Kosten nu 60 Bath per stuk bij mij in het dorp. Hetzelfde als de sigaretten waren 20 Bath nu 90 Bath. Met tegenzin belt hij hem op dat we enkele uren later komen als de file lang duurt.Hij krijgt te horen van de man dat hij dan beter morgen om zes uur in de ochtend op dezelfde plek maar moet komen. Het zijn de volgende uren niets dan schelden en vloeken. En ik zeg maak je niet zo druk man. Ik heb wel eens van Pattaya naar Korat negen uur in de file gestaan. Nou, toen kwamen er vloeken die ik hier maar achterwege laat. De file is ontstaan omdat de mensen van heine en ver naar de tempel in Udon gaan omdat daar een monnik een loterij goed had voorspeld. En nu denken die mensen dat ze daar het geluk ook kunnen vinden.We hebben in elk geval geen geluk we staan inmiddels al twee uur stil. Het gaat stap voor stap om gek van te worden. We naderen een benzine station en ik zeg het is beter dat we hier gewoon maar even stoppen want ik krijg last van mijn been. Hij zegt: ja doe maar er zit niets anders op dan morgenochtend vroeg maar. We gaan wat eten en wachten de file af en dan maar in de avond uren gaan rijden. Glenn gaat het koffertje pakken en weer gevloekt het koffertje gaat niet open. Hij weet het nummer niet meer. Ik zeg denk rustig na dan schiet het je wel te binnen. Of je heb het misschien in een email gezet. Hij doorzoekt zijn Nederlandse telefoon en ja hoor gevonden. Hij zegt: kijk dit heb ik nou goed bewaard en laat me een tiental stempels zien. Kijk en deze is het belangrijkste en wil hem in mijn handen geven. Ik zeg: ik kan het zo ook wel zien. Ik zie er niets in om het in mijn handen te nemen. Je weet maar nooit. Ik had toen ook een koffer vol mat stempels en papieren. Toen kwamen die goed van pas met de BV,. Maar die heb ik niet meer nodig en heb ze toen achter gelaten In Nederland. Ik zeg: ik hoop dat het allemaal goed komt voor je. Maar hou er goed rekening mee dat echt alles is veranderd. Sinds het leger aan de macht is, kun je niet makkelijk meer een agent honderd Bath in zijn handen stoppen als je te hard heb gereden. Dus dan weet je het wel. Het komt allemaal in orde zegt hij volgens die man geen enkel probleem. Ik zeg: en wat moet je betalen dan? Hij zegt: ja dat kost wel wat maar maakt niet uit. Ik zeg: hoeveel dan in euro, s? Dat weet ik nog niet. Ik moet nog wisselen. Moet honderdduizend Bath zijn. Ik vraag hem hoeveel geld hij dan wel niet heeft meegenomen. Contant elf duizend en laat tegelijk vijf credit kaarten zien die niet allemaal op zijn naam staan. Ik zeg: ik kan alleen maar hopen dat het goed gaat komen. Komt goed Nick maak je geen zorgen. De zon gaat alweer onder de file is grote deels weer weg. We gaan tanken vijftienhonderd dertig Bath. Hij betaalt en zegt: ongelooflijk in Nederland zijn de kosten 130 euro als ik vol tankt. Glenn zegt: laten we nog even wachten anders komen we toch te vroeg aan. Ik zeg: ja misschien beter even wat meer  rusten en koffie drinken. Ik koop een overhemd en een korte broek en een onderbroek en een handdoek ik ga me wassen in de openbaren toilet het is behelpen maar ik ben er aangewend. Glenn heeft schone spullen bij zich. Hij betaalt 350 Bath voor mijn spullen. Kleding is spotgoedkoop in Thailand. Niet van de beste kwaliteit maar toch. We gaan even in de auto zitten en praten over het verleden en dat we veel geluk hebben gehad dat er een hoop zaken onbestraft zijn gebleven. De vermoeidheid slaat toch toe, we vallen in slaap.
Om half twee in de nacht worden we wakker. Ik zeg heb je het toch voor elkaar gekregen dat ik in slaap ben gevallen in de auto. Hij moet er om lachen. Kopen vlug bij zeven en elf een slof sigaretten twee koffie die we vlug opdrinken en wat hotdogs. We nemen twee koffie mee in de auto. De weg is niet verlicht dus ik doe rustig aan. Glenn wil niet rijden dat links om rijden is niets voor mij zegt hij. We arriveren om klokslag zes uur op de plaats van bestemming. Ongeveer honderd kilometer van de grens. Glenn belt hem op en zegt tegen hem dat hij er is. De man zegt ja ik ben er ook al. Hij vraagt hem waar hij staat. Rij maar vijf kilometer door bij de drie blauwe borden. Aan je rechterhand zie je dan een groot meer en een groot restaurant. Glenn maak even een foto dat weet mijn vrouw in elk geval dat ik er bent geweest. Want die vertrouw niet altijd alles, daar had ze alle reden toe zo vijftien jaar geleden. Maar ik ben te oud voor dat soort gekke dingen. Inderdaad is er een groot water met een zogenaamd restaurant. Er is niemand aanwezig behalve de eigenaren dan.  Het is een groot meer waar de Thaise mensen lekker zelf gevangen vis kunnen eten. Maar zo vroeg in de morgen zie je alleen maar de eigenaren en stel loslopende honden. Wel dertig stuks.                                                                            Ik parkeer de auto en zeg tegen Glenn ik blijf hier wachten als je me nodig heb, hoor ik het wel. Maar nogmaals liever niet. Ik parkeer de auto en zeg tegen Glenn ik blijf hier wachten als je me nodig heb, hoor ik het wel. Maar nogmaals liever niet. Met zijn koffertje gaat Glenn naar hem opzoek. Ik wacht rustig in de auto en maakt wat foto, s. Na ruim anderhalf uur komt hij terug met een gezicht die niet al te vrolijk kijkt. Ik zeg: en!! Hij zegt: ja alles in orde.Maar!!! We moeten naar Nong Kai. Ik zeg nee dat gaat niet Glenn. Daar begin ik niet aan dat is weer ruim 350 kilometer van hier. Sorry ik stop ermee. Ik rij terug naar huis. En waarom kun je niet hier verderop de grens over. Hij zegt: die man is overgeplaatst naar Nong khai zodoende moet ik daar de grens over. Ik zeg: nee Glenn die man heb zondemeer een auto het beste is dat je met hem alleen gaat. Ik ben het zat. Hij kan het wel begrijpen en gaat wederom met de man praten. Twintig minuten later komt hij weer terug en zeg het is in orde ik ga met hem verder. Wil je nog wat eten. Ik zeg nee ik eet wel weer bij een benzine station. Hij bedankt me voor al de moeite en zegt: we houden contact ik bel je als ik er ben. Hij geeft me geld voor de verdere kosten en een envelop met daarin een bescheiden bonus. En ik ga terug voor een reis van ruim zeven uren.Opgelucht en een compliment voor mezelf dat ik nee heb gezegd. De zon schijnt en weinig verkeer op de weg. Ik zet er een behoorlijke vaart in 150/160 kilometer. Als ik dat doe met mijn vrouw dat is het hek van de dam. Die rijd altijd honderd vind ze hard zat. Vier uur later ben ik in Bua Yai ongeveer 140 kilometer van mijn huis. Ik bezoek daar even wat kennissen uit Europa. En bel mijn vrouw dat ik over drie uur thuis ben. Drinken wat koffie en bepraten zoals altijd hoe het gaat en over vroeger. Nog even vlug bijtanken. Tijdens de laatste kilometers besef ik terdege dat het verleden je blijft achtervolgen. In het jaar 2000 had ik eindelijk rust geen internet mondjes maat een krant kunnen lezen. Was afgesloten van de buitenwereld. In 2009 kreeg ik internet en toen was het met de rust gedaan. In het begin was het een gekkenhuis met e-mails vandaag aan de dag is het toch nog wekelijks dat ik contact heb met mensen van vroeger. En ben vaak wederom buiten mijn boekje gegaan. Ik kan het niemand verwijten ik heb het allemaal zelf gewild. Het nee kunnen zeggen speelt me leven lang al parten. Bijna thuis nog 25 kilometer gaat de telefoon. Het is Glenn. Nick ik ben er. En nog bedankt voor wat je voor me heb gedaan. Je bent en blijft mijn vriend. Bel je later. Ik denk de vriend van vandaag is gelukkig geen vijand van morgen geworden.Volkomen gesloopt ben ik blij dat ik vrouw en kinderen weer kan omhelzen.

 

Advertenties

3 gedachten over “PGP bezitter vlucht voor de zekerheid naar Thailand

  1. Het verleden haalt je altijd in,veel van wat je schrijft herken ik heel goed,diazepam,lithium waren mijjn medicijnen tegen PTSS,want dat is wat ik denk dat je hebt,ik ben er overheen,alleen heb ik nog wel de angst dat ze weer aan de deur staan om me optehalen,weer 6 mnd dat hok in en straf gelijk aan voorarrest om maar niet te hoeven betalen,ben al jaren met pensioen gezondheid niet erg goed,lieve jonge poolse vrouw,nwe dochter,gelukkig (hoop ik) sta ik niet in de boekjes,confrontaties zullen achterwegen blijven,was wel anders met mijn zoon en dochter uit mijn 1ste huwlijk,de eerste keer in hvb,waarom??hoop ook dat ik nee kan zeggen als 1 van mijn ouwe makkers aan de deur verschijnt,de meesten zijn dood of zitten lange straffen uit,tegen de tijd dat ze vrijkomen lopen we allemaal met looprekkie,zie me geen inbraak meer plegen of een ramkraak doen.
    Thailand is door de hoge vochtigheid ook no go geworden (copd) en aangezien ze british commonwealth zijn ben ik bang dat ze me ter plekke arresteren en naar UK uitleveren,ben niet teruggekeerd van verlof en moet nog 5 jaar,jammer maar helaas,kan ook mijn zoon(vakantie liefde) niet opzoeken, zit levenslang in thailand,persoonlijk had ik voor de kogel gekozen,1 mg crystal meth en een opzetje van de DEA:(
    (Kim “sirawan” eriksson),hij heeft de criminele genen van mij gekregen,jammer.
    Internet is voor heel veel zaken goed,maar als crimineel die vergeten wil worden eigelijk no go,maar ja we kunnen geen Nee zeggen,zit in ons bloed:)

    Prettige dag nog,het ga je goed
    Chris

    Like

    1. Beste Chris,

      ja dat is allemaal heftig. Ik weet als geen ander hoeveel huwelijken achter de rug heb. In het verleden (1996) heb ik ook 5mg diazapan en 150mg triptisol gebruikt. Maar dat gebruik ik al jaren niet meer, Ja nog vijf jaren tegoed is geen fijn leven.

      Hoop dat het allemaal goed komt.

      Het gaat je goed.

      Vr. Groet,

      Nico

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s