Betrouwbare bewaarders, gevangenis personeel komen op de eerste plaats zul je denken!

Helaas in de praktijk ligt dat wel even wat anders. Ik heb gezien, gehoord , gelezen dat onbetrouwbaar personeel gewoon weer aan de slag mochten gaan. Een paar voorbeelden, zelf meegemaakt.

Maar eerst even me laatste maanden van 1995 in de Noordsingel. Er zat niets anders op, om te proberen het te relativeren. Dat was niet eenvoudig. De scheiding werd een obsessie. Er kwam een enorme woede opzetten. Een onbeschrijfbare woede. Die ik al eerder heb meegemaakt zoals in 1974. Waar ik toen voor de eerste keer op de parallelweg in Den Haag met me berreta drie keer schoot op een persoon op een motor. Me vriend reed in een Opel Manta die we hadden gehuurd bij de Tromp garage. De motor rijder (die idioot) trapte bij het rode stoplicht, zonder een reden een deuk in de deur. En trok op als een gek. Op de hoogte van bassenstraat draaide ik het raam open en had ik de gelegenheid om te schieten. Gelukkig was ik een slechte schutter. En me vriend zei; stop stop je ben niet goed wijs. Daar had hij volkomen gelijk in. Ik had ook onschuldige mensen kunnen raken.Ik begreep me woede niet. Ik had nooit van deze vrouw gehouden.

Ik dacht het zal wel voor even zijn dat gaat wel weer over. Maar nee dus. Enkele maanden later werd ik overgeplaatst naar banken Bosch. Elke gedetineerden zal een gat in de lucht springen van blijdschap. Ik echter niet. Ik zat hier al ruim twintig maanden en kon doen en laten wat ik wilde. Het was me tweede tijdelijke huis geworden. Was al een dag buiten geweest om zogenaamd een haring tent in Hoek van Holland te kopen. Dus voor verlof kwam ik gewoon in aanmerking.Het afscheid van een paar enkele vrienden waar ik al zo lang mee vast zat, deed dan ook pijn. Het begin al met een lange reis met de boevenwagen er naar toe. Overnachten in de rode pannen. De volgende ochtend bij aankomst krijg je dan te horen dat je gezamenlijk met twaalf man op een zaal moet slapen. Een intake van een uur hoe het allemaal werkt hier. Zo intake komt er een beetje op neer dat je achterlijk ben of zo. Op het einde van de intake zei hij, en loop even mee naar buiten om aan te wijzen waar de BSD zit. Ik denk wat een aanslag op me intelligentie. Bij aankomst zie je het met grote letters op het gebouw staan. Deze bewaarder vergeet zeker dat we gedetineerden een kei zijn in het observeren. Maar dat terzijde. Ik kreeg te horen bij de BSD dat ik er nog zes weken bij had gekregen voor het verduisteren van een paardenkoets. Ze begreep niet dat ik hier dan ben terecht gekomen. De duur van detentie hier is voor ten hoogste achttien maanden. Ik zeg ja dat weet ik ook niet. Ze zegt: misschien moet je wel terug geplaatst worden. Ik zeg ja dat moet dan maar. Ze kon me niet blijer maken. Ze zegt ik ga het wel even uitzoeken. Trouwens een zeer aardige vrouw wat de meeste dames van de BSD ook wel zijn. In al die jaren ben ik nooit een corrupte medewerker(s) van de BSD tegen gekomen.

 

Teruglopend naar de slaapzaal kom ik al direct een bekende tegen die achteraf gezien ook tegelijk met mij was binnen gekomen. Waar ik samen mee een container video, s had gekocht voor iemand anders. Hij zegt ik zie straks moet ook even bij de BSD zijn. Ik arriveer bij de slaapzaal, de bewaarder zegt we zijn nog niet klaar met de intake. Ga maar lekker buiten zitten. Waar inmiddels al een man of negen zitten. Die gelijk beginnen te vragen; hoelang moet je nog, waar kom je vandaan, ben je zelfmelder, waar voor zit je? Ik zeg voor oplichting. En de vragen waren direct afgelopen. En gingen ergens anders zitten. Ik met me grijze haren en over de vijftig jaren voor oplichting zitten! Dat zal wel weer een kindermisbruiker zijn werd er gelijk gedacht. Ja inderdaad worden verkrachters kindermisbruikers verteld: zeg maar dat je voor oplichting of fraude vast zit, nooit vertellen waar voor je zit anders heb je geen leven krijgen ze te horen via de intake. Vijf minuten later kwam er een jongen terug van de intake. Hij kijkt me verbaasd aan, en zegt ben jij dat echt Nico Oude oplichter.Het was Tony uit Colombia waar ik veel zaken mee had gedaan. In de periode 1985/86 in de Poeldijkse straat. Kom ik nog op terug. We omarmde elkaar en je zag ineens de andere jongens even heel verbaasd opkijken. En dat werd nog erger toen we naar de bungalows liepen waar we Paul tegen kwamen. Die even ging vertellen dat als er wat opgelicht moest worden dan maar even met Nico contact moest opnemen. Half Den-Haag zat er, bewijze van spreken. Twee dagen later hoorde ik van de BSD dat ik toch mocht blijven. Ik ging van de slaapzaal naar bungalow elf. En moest op het prei bedrijf werken. Dat duurde twee weken, toen als straatmaker aan de slag soms in de stad maar de langste tijd was vier weken straten aan de weg naar het kamp toe. Mijn woede ging maar niet weg, het werd zelf een obsessie met elke steen die ik in de grond tikte, dacht ik aan haar hoofd. Ik probeerde te zien hoe zei het zag. maar dat lukte me niet. Ik zag alleen de leugens. Het geld dat ze verdienden met haar lichaam te verkopen vond ze belangrijker dan haar kinderen. Ik heb me leven nooit aan haar opgedrongen,  zij was degene die graag bij me wilde zijn. Het verbaasde mezelf dat ik niet direct haar heeft vermoord en dat ik tijdens mijn gemoedstoestand toch eerst me straf wilde uitzitten. Om het perfect te regelen? Of toch dat het de moeder van onze kinderen waren. Ik denk het laatste. Maar ik moet er wel bij vertellen dat ik zelf ook schuldig ben aan het geheel. Ik bleef gewoon door werken in de stromende regen. Totdat de psychiater van het kamp het zag en op zijn verzoek bij hem moest komen voor een gesprek. Ik zeg, ik zie niets in een psychiater, laat me lekker werken. Maar ik kon praten als Brugman. Ik moest een gesprek met hem aangaan. Dat duurde een kwartier en in dat kwartier had hij besloten dat ik detentie ongeschikt was. Ik wilde lachen en zeggen wie spoort er nu hier niet. Hij zegt: je mag niet meer buiten werken ik ga zorgen dat je een baan binnen krijgt. En zei ik ga je aanmelden in de waag voor een periode van zes maanden in Utrecht. Ik zeg nou ik hoor het wel. Had geen flauw idee wat het in hield. En deze medicijnen moet je dagelijks slikken. Vijf milligram Nitrazepam 150 milligram tryptizol. En geef me nog een pil om direct in te nemen. Tien minuten later lag ik als een blok te slapen. Ik werd reiniger in het paviljoen. De medicijnen gaf ik weg aan Kees de slaappil brak ik steeds doormidden, de helft nam ik in, de andere helft bewaarden ik. Me woede ging in elk geval niet weg. Het werd juist erger. Omdat mijn ex het nodig vond dat ik de kinderen niet meer mocht zien. Ik liep elke avond vijf kilometer hard buiten het kamp waar een paar parcours aangelegd waren. Bij binnen komst nog even acht rondjes om het voetbalveld. Ik mocht een dag naar Den-Haag om de omgangsregeling met de kinderen te regelen. Wat ik ook heb gewonnen. Tijdens het verlof met de kinderen een paar leuke dagen hebben. Na de detentie om de veertien dagen een weekeinde bij me thuis. En thuis was het huis, dat ik huurde voordat ik werd veroordeeld tot vijf jaren. Ik had haar al gezegd in de Noordsingel als ik vrij ben. Ga ik daar wonen en jij maar bij je nieuwe vriend. En zo niet, dan zie je wel wat er gebeurd. Ik werd ook weer eens voorzitter van de GEDECO alleen maar om maar bezig te zijn. Wat ik me zelf wel heel kwalijk nam was dat ik tijdens het verlof weer direct an het snuiven was gegaan. Bij het tweede verlof was het zo erg dat we coke meenamen en deels mee naar binnen namen en deels verstopte op het station. Om bij het derde verlof en de daarop een volgend keren al in de trein aan het drinken en snuiven waren. Het was in augustus dat ik werd overgeplaats naar de waag in Utrecht. Ik heb veel meegemaakt maar daar in de waag sloeg alles. Ik heb veel mensen om de tuin weten te leiden, en dat koste wat veel moeite. Maar in de waag was het appeltje-eitje. Ik heb nooit zoveel onbekwaam personeel samen bij elkaar gezien. Maar dat terzijde.

 

Ik sla een honderdtal stappen over wat ik inmiddels al heb geschreven. Ik ben weer gearresteerd voor hennep tuinen en xtc. En beland wederom in de Noordsingel deze keer op de A vleugel aan de ander kant van het gebouw. Waar ik in alle beperkingen kwam te zitten. De andere A vleugel is inmiddels gesloten en het bestemming plan is er illegalen mensen te plaatsen. Er word in elk geval al met de verbouwing begonnen. Het personeel is nu onder gebracht op de A,B,C D en de JOVO. Een maand in beperking en ik ben weer reiniger van het vlak.

De corruptie is er iets minder maar terdege wel aanwezig. Ik zie genoeg gebeuren maar bemoei me er even niet mee. Er zitten op het moment veel verkrachters binnen, enkele moordenaars zelfs iemand uit Vietnam. Die ook nog eens als zeer gevaarlijk werd gezien. Hij mocht er alleen uit als de gedetineerden op cel zaten of op de werkzaal aanwezig waren. Hij sprak ook niet met de bewaarders. Enkele weken later tijdens het schoonmaken van de vleugel vroeg ik in het Thais:  kun je Thais praten? En tot me verbazing gaf hij antwoord poet Thai daai krap.Dat was een doorbraak zowel voor hem en het personeel. Er kon nu gepraat worden met hem via mij.. Een week later was hij me hulp reiniger. Een jongen die in Joegoslavië had gevochten had iemand daadwerkelijk afgeslacht. Hij gaf het leger de schuld. Die hebben mij geleerd mensen af te slachten zei hij. Ook hij mocht niet met de andere luchten of naar de recreatie. Hij had een heel kort lontje. Maar als ik aan het schoonmaken was, dan kwam hij gewoon even praten en langzamerhand had ik twee hulpjes. Ik leek wel een psychiater, waar het personeel er niet mee kon opschieten of geen raad mee wisten. Daar wist ik wel een weg mee te bewandelen. Het voordeel was dat ik wederom een stapje verder kon gaan. Ron W  zat voor handel in xtc samen met Arie Zegwaard. Ger Voogd zat in de zaak met Etienne Urka.  Na deze detentie heb ik veel te danken aan Ger. maar daar later meer over. Cock Steenbergen samen met zijn vader die in Scheveningen vast zat voor grote partijen hasj. waren de reinigers van de tweede ring en de derde ring. Ik kon er goed mee opschieten. Het werd nog even spannend toen ex rechercheur Richard Lengton binnen kwam. Een gesprek met een moordenaar is me altijd bijgebleven.In zijn jeugd vonden er al crimineel activiteiten plaats. Zijn netwerk bestond op jeugdige leeftijd al uit criminelen. Hij zei: het belangrijkste is een goed sociaal leven. Waar bij je er voor zorgt dat opdrachten en opdrachtgevers buiten je sociale netwerk blijft. Zodat het moeilijk of onmogelijk is de sporen van hun misdaden te volgen. En zo een reeks onopgeloste moordzaken nooit meer opgelost worden. Een dubbel leven past zich perfect aan. Op het moment dat je opdracht uitvoerd schakel je al je emotie,s uit, om daarna verder te gaan met je sociale leven. maar dat zul je wel niet begrijpen. Ik antwoord: daar kan jij , je wel eens in vergissen. Door wat spanningen van de afgelopen weken ben ik weinig aan het schrijven toegekomen. Maar ik laat morgen zien hoe erg het gesteld was met de bewaarders.

Advertenties

Een gedachte over “Betrouwbare bewaarders, gevangenis personeel komen op de eerste plaats zul je denken!

  1. mooi geschreven Nico , misschien ken je mij nog uit de tijd van het Katertje we zijn samen nog eens een nacht doorgehaald naar de schele indiaan , daarna naar de bonville tot de zon weer opkwam groet Martin Bloemen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s