Reiniger worden in de bajes, zonder eerst door de gedetineerden beraad goed gekeurd te worden, is uniek.

Het overkwam me toen ik weer eens was gearresteerd op Schiphol, en wederom weer in de Noord singel kwam vast te zitten. In beperking op de JOVO, Wat weinig voorstelde omdat er bewaarders werkzaam waren waarmee ik in vorige detentie goed mee kon opschieten. Als de andere gedetineerden naar de werk zaal waren, ging voor mij de deur open om te douchen. Ik ging dan even een gesprek met de bewaarder aan. Dat duurde wel een uurtje. Of hij kwam op cel zitten even ouwehoeren. Als hij dan weer aan zijn werk ging was hij een pakje sigaretten rijker. Of de andere bewaker weer rijker met een mars of een handvol drop. Ik bestelde altijd voldoende sigaretten, schag, snoep, koeken en taart. Ik zeg tegen de bewaarder ik moet even de advocaat bellen. Hij zegt: je bel maar een eind weg, het maakt me niet uit wie je belt. het is te strengste verboden als je in beperking zit om te bellen. Als je de advocaat wil bellen draaien zij het nummer.

Drie weken later komt Henk de bewaarder om half tien in de morgen  me deur openen, gooide de rode kaart in me cel, die op de deur zit met je naam en registratie nummer er op. En zei: beperking op geheven Nico, spullen pakken en naar de inkomsten afdeling. Van nu af aan ben je reiniger op het vlak. Het klonk als muziek in me oren.

Maar ik zeg; leuk aangeboden Henk, maar ik weet niet of ik daar wel zin in heb. Ik ging er van uit dat ik hooguit een paar maanden vast zou zitten. Ik had dan meer tijd voor mezelf om het dossier in te kijken. Naar wat heen en weer geouwehoer met andere bewaarders die graag wilde dat ik reiniger wordt, ging ik overstag. Met een paar voorwaarden. Kun je het je voorstellen!Een gedetineerden met voorwaarden. Er was een nieuwe regel wat betreft reiniger worden. Het was verplicht elke dag om zeven uur in de morgen urine af te staan. Daar had ik geen probleem mee. Ik gebruikte geen drugs. Het was met de nieuwe regels ook zodat je maar zes maanden reiniger mocht zijn. En dan werd overgeplaatst naar de C of D vleugel. Ik zei, maar als die zes maanden eventueel voorbij zijn, heb ik geen behoefte om dan weer naar het werk zaaltje te gaan. Maak je geen zorgen Nico, we zorgen dat je ook daar weer reiniger gaat worden.

Een paar dagen later kom ik tijdens het observeren van me medegedetineerden en bewaarders(s) tot de conclusie dat er veel bewaarders(s) 60% onbekwaam zijn om dat vak uit te voeren. Of ze zijn corrupt of weten absoluut niet met gedetineerden om te gaan. Henk de hasj hond, zoals hij genoemd werd. Liep de hele dag aan de deuren te ruiken of er geen hasj werd gerookt. Ik vraag hem waarom hij dat doet. Ja was zijn antwoord ik wil scoren, ik wil hogerop, wil dienstgeleider worden. Andere bewaarders wisten totaal niet hoe ze met gedetineerden moesten omgaan. Laat staan inschatten hoe een gedetineerden zich voelt. Er waren de afgelopen jaren meerder zelfmoorden gepleegd. Als je tegen een bewaarder zei, die moet je in de gaten houden,kreeg je als antwoord, hij zoek het maar uit.

Dat bleek toen al bij me vorige detentie, ik een jongen uit Vietnam die absoluut niet in de gemengde gemeenschap mocht verblijven, en een paar weken later, door me gesprekken met die jongen, hulp reiniger mocht zijn. Even eens de jongen die als militair in Joegoslavië had gediend. Ze waren meer bezig met hun promotie.Ze zaten niet op een lijn. Het was haat en nijd onder elkaar. Veel bewaarders(s) liepen regelmatig me cel in, die de hele dag open stond behalve met etens tijden en de nacht, om een handvol snoep of koek te pakken. Die dan nog wel het fatsoen hadden om te zeggen, ik heb even een handje drop gepakt of een nuts gepakt. Als reiniger moest ik ook het kantoor van het personeel schoonmaken wat normaal gesproken een cel was. Maar gebruikt werd om koffie te drinken en hun jas op te hangen en wat overleg te plegen over de stand van zaken. Bij de kantine bestelling deed ik elke week twee taarten bestellen. Bij aflevering van de kantine spullen zette ik dan een taart in het koffiehok, en passant een pakje sigaretten bij de dienstdoende vlak bewaarster die naast het koffie ruimte was geplaats. Er werd dankbaar gebruikt van gemaakt.En zelfs door algemene directeur Couperus. Want ook hij was niet zuiver op de graat. Maar zo zijn er wel meer directeuren geweest in verschillende gevangenissen.
Tijdens het eten halen, wat daar zelf gekookt werd. Had ik een gesprek met de kok, waarmee ik een eerlijk en goed contact mee had. Ik vroeg hem om wat extra suiker en chocoladepasta, hij zegt, is goed Nico. Pak maar wat je nodig denkt te hebben. Nou geloof het of niet, mijn voorraad kast puilde uit met, potten pindakaas, jam, chocoladepasta, suiker, boter, hagelslag. Waarmee ik elke gedetineerden rustig mee hield. Ze mochten maar een keer in de week voor tien punten besteden. En dat was meestal een pak suiker die de verslaafde graag hadden en een potje jam dan waren de punten op. Zodra ze tegen mij normaal deden, en vroegen om extra suiker was dat geen probleem. Zelfs de bewaarders maakte er dankbaar gebruik van. Mijn voorraad werd elke week weer aangevuld. Omdat ik zoveel voorraad had staan, werden er dozen vol naar de JOVO gebracht. Die waren ook weer blij.

Drie maanden later moet ik voor komen. Het valt tegen. Twee jaar met aftrek van vier maanden voorarrest. Nog zes maanden VI er af. Dus nog een jaartje. Op cel denk ik even na over de volgende stappen. Ik weet uit ervaring, met goed gedrag dat de mogelijkheid bestaat dat ik binnen twee maanden overgeplaatst kan worden naar een half open kamp. Waar ik een keer per maand een weekeinde vrij ben. Ik kan ook wachten op de laatste vijf maanden voor een open kamp waar je wekelijks in het weekeinde vrij ben. Ik moet dan een verzoek briefje aan de BSD sturen voor een gesprek. Er werkt daar een vriendelijk vrouw die altijd opgewekt haar werk doet. Recht door zee is, nergens om heen draait, en niet met woorden komt aanzetten van misschien mogelijk, nee ze is eerlijk en oprecht, het is ja of nee. Ik wacht er nog even mee, ik heb het hier natuurlijk wel naar me zin. Klinkt raar maar het is wel zo. Twee dagen later krijg ik een slecht bericht, het afdelingshoofd komt tijdens de maaltijd op me cel met de mededeling dat me vriendin in Thailand zelfmoord heeft gepleegd. Wat hij via een compagnon van me te horen heeft gekregen. Dat was geen prettig bericht. En was wel behoorlijk van slag. Hoe verdrietig ik ook was, ik kon er verder niets mee. De mogelijkheid om daarvoor verlof aan te vragen heb ik geen gebruik van gemaakt. Ik werd wel op de nacht controle gezet. En kreeg een psycholoog, een knappe vrouw van een jaar of dertig, ze liep daar stage. Twee keer naar toe geweest, en toen vond ik het wel weer genoeg geweest. Ik verwerk het wel op mijn manier. Door harder te werken. En dat krijg ik op een presenteer blaadje opgediend. Er word aan me gevraagd of ik ook een paar uurtjes op de BZA en IBA wat kleine werkzaamheden kan doen. Zoals prullenbakken legen en toiletten schoonmaken en indien nodig de vloeren kan dweilen. Ik ga daar mee akkoord me bewegingsvrijheid is nu nog groter geworden. Ik kan in en uit lopen met de smoes, ik zeg dan tegen de vlak bewaarder ik ben wat vergeten, en nooit vraagt wat dan, nee hij open met een klik op de automatische deur die dan opengaat. En ik kan gaan. Even een gesprek met de jongens van de andere vleugels die bij de dokter zitten te wachten is geen probleem. Een praatje maken bij de kok en zelf even helpen in de huisdienst die bezig zijn met het ontruimen van de A vleugel. Waar op dat moment een Turkse jongen via het onbeveiligde dak ontsnapt.

Tijdens het werken op de IBA, kom ik in gesprek met de compleet gestoorden Aalt Mondria. Het is een gesprek wat je niet gauw vergeet. Aalt was al op jeugdige leeftijd een psychopaat vermoorde samen met zijn vriendin. In 1978 sloeg hij al drie mensen de schedel in. Komt in de van Mesdag kliniek terecht waar hij jaren verblijft. De psychiater Van Marle vind dat hij weer kan terug keren in de maatschappij. Zijn zoveelste fout die deze psychiater heeft gemaakt met psychopaten. Maar het ging niet zo goed met Aalt die inmiddels een vrouw had leren kennen met een zoontje van tien jaar. Buddy genaamd die naam van het kind kon hij nog herinneren van zijn vriendin wist hij het niet meer zeker. Maar Buddy was in zijn ogen de schuld van, dat hij zich weer moest melden in de Mesdag. Dus besloot hij het tienjarige kind maar te wurgen met zijn sjaaltje. De moeder van het kind heb hem daar bij geholpen. De afschuwelijke details laat ik achterwege. Maar weet nog als de dag van vandaag hoe hij er nog steeds om moest lachen en ook nog steeds van na genoot als hij erover sprak. En zo zaten er nog meer psychopaten daar op de IBA.

Op de BZA die bestemd was voor verkrachters, kinderverkrachters en kindermoordenaar. De verhalen die daar hoorden waren vaak dat ze de rol van slachtoffer aannamen. Ik kreeg vaak het verzoek om eens een inkijkje te nemen in hun dossier. Als je dat dan gaat lezen, is het bijna niet te geloven dat de recherche die dagelijks de slachtoffers en verdachten moeten aanhoren het volhouden. Het dossier wat ik niet helemaal heb uit gelezen, om dat het afschuwelijk was. De vader een gebochelde, en heel raar met een stok rond liep. Had zijn gehandicapte dochter van twaalf jaar meerdere malen verkracht met de goedkeuring van haar moeder die er foto en film van maakte. En dat was nog niet genoeg want vrienden en buren maakte er ook gebruik van. Wel tegen een kleine vergoeding. Dat soort mensen, het zijn meer beesten, moet je nooit meer vrij laten. Maar zoals ik vandaag de krant leest is kinderporno schikbarend aan het toenemen.

De zes maanden van reiniger zit er over enkele dagen weer op. Ik probeer het nog even met de directie om hem over te halen dat ik op deze vleugel kan blijven zitten. Daar kan hij niet maken zegt hij, terwijl hij zegt het is weer een lekkere taart Nico die je heb neergezet. Ik ga naar de C vleugel maar blijft wel op de IBA en BZA werken en als het nodig is helpen met de huisdienst. Kort samen gevat ik kon ongestoord overal heen lopen.

Op de C vleugel is het helemaal schikken wat betreft corruptie en onbekwaam personeel. Ook hier werk ik weer op het vlak. Er werken wat bewaarders die ook op de A vleugel hebben gewerkt. De meeste zijn er blij mee dat ik er komt werken. Maar bij de eerst volgende ochtend krijg ik commentaar van Willy een bewaarster. Een lesbische dame die graag man wilde zijn. Die bestaan nu eenmaal en heb daar geen bezwaar tegen. Ze vindt dat ik niet met de schrobmachine het vlak mag schoonmaken wegens gevaar bij alarm. Dan is de vloer nat en kunnen de bewaarders die dan hard moeten lopen als de sirene afgaat uitglijden. Ik leg haar uit dat ik eerst de linker helft doe en als die klaar is ik een kop koffie gaat drinken en dan de rechter kant doe. Dat doe ik al jaren zo. het andere personeel geven me gelijk. En dat is tegen het zere been van haar (hem) Ik zeg het niet hardop maar denk, de hormonen die ze dagelijks moet slikken voor een geslacht operatie, zijn waarschijnlijk aan het werken. Kom ik later op terug. Dikke Willem die vijf jaar buschauffeur was geweest kwam voor de eerste keer in de gevangenis werken op de A vleugel. Bewaarders leren als eerste dat ze nooit de deur op scherp mogen laten staan als ze naar binnen lopen. De mogelijkheid bestaat dan voor 80% dat een andere gedetineerden voor de gein dan de deur sluit. Nou ik heb die dikke Willem wat gezegd bij het voorbij lopen “Willem de deur staat op scherp” bedankt, bedankt Nico was dan zijn antwoord. Nu had hij veel problemen met bewaarders die al vele dienstjaren meer hadden dan hem. Met hem kreeg ik later ook problemen.

 

Luz me Braziliaanse vriendin, inmiddels al acht maanden zwanger, zeg tijdens het bezoek dat ze de relatie wil beëindigen. Ik zeg als je dat wil, hou ik je daar niet van tegen. Ik ben niet benieuwd of ze een ander heeft. Me compagnon kijk me verbaasd aan en vraag me of ik niet boos ben. Ik zeg heb ik al eerder meegemaakt. Het is een goede keuze die ze maakt. Want zoals je weet ik ga na de detentie voorgoed naar Thailand. Ik heb soms nog contact met haar en me dochter. Ze sturen soms wat foto, s op en skypen soms met elkaar.

Ik krijg last van me knie. Even maar bij de dokter langs, zonder verzoek briefje , het is een vrouw die niet op haar mondje is gevallen,klopt gewoon even op de deur en zeg, goedemorgen neem me niet kwalijk dokter dat ik u lastig valt, maar ik heb een dikke knie ,zou u even willen  er naar willen kijken. Natuurlijk Nico ga zitten. die vind dat er veel vocht in zit en een kijk operatie wil laten doen. Twee dagen later, waar andere gedetineerden een maand of meer moeten wachten, ga ik onder begeleiding van twee bewaarders die ook op de C vleugel werken naar het ziekenhuis zonder handboeien en geen stok in me broek. Een ruggen prik en dan volgt de kijk operatie die je zelf kan volgen op een beeldscherm. Het is tien minuten werk. Maar je mag niet eerder weg voordat je naar het toilet ben geweest. Ik praat wat met de bewaarders en zeg tegen de Javaanse bewaarder: geloof me of niet, maar je lijkt zoveel op mijn zoon. Hij zegt ja, ja leuk geintje. Ik zeg nee echt waar, Dano is zijn naam en ze moeder is ook een Javaanse. Hij zegt ineens ben u dan getrouwd geweest met me Tante Wonnie? Ik zeg ja dat klopt. De andere bewaarder kijk hem aan en zeg we hebben nu een probleem. Ik zeg hoezo? Hij zegt dan mag je niet meer in de Noord singel verblijven. Dan moet je overgeplaatst worden. Ik zeg maar dat hoeven ze toch niet te weten, van mij horen ze niets. Ze komen beiden overeen om hun mond te houden.

Je hoeft geen psycholoog te zijn om te weten wat mijn voordelen daar van waren. Hij had tegen zijn vrouw gezegd, die ook op de C vleugel werkte dat ik ooit met zijn tante was getrouwd geweest. Als ze dienst hadden dan kwamen ze vaak op me cel. Ik gaf haar dan Cartier parfum, die ik bij de kapper bestelde voor hem en haar wat ze niet wilde aanpakken, maar hij vond het allemaal wel goed, ook zijn collega was er niet vies van om wat aan te pakken. Als ze nachtdienst hadden ging het luikje open en kreeg ik warme broodje gebakken kippenlever uit de Surinaamse winkel. Ali de bewaarder was de drugs dealer, die bracht zowel hard en soft drugs binnen. Daar is nog een onderzoek naar gedaan door de rijks recherche. Maar Ali kreeg geen ontslag maar werd overgeplaatst naar Hoogvliet waar hij lekker verder kon dealen.

Nadat Willy, haar naam was Will. Maar wij, de gedetineerden riepen natuurlijk Willy. Haar operatie had ondergaan werd ze veel aardig tegen de jongens. En om de een of andere reden in het bijzonder aardig tegen mij. Tijdens een nacht dienst vraagt ze door het geopende luikje, hoe het met me gaat. Ik denk, ze wil weten hoe ik nu voelt wat betreft de zelfmoord van het Thaise meisje. Maar nee, ze begint te praten over haar seksuele gevoelens die er bij zijn gekomen nadat ze haar heeft laten helpen. En nu een soort oppomp lul heeft. En me best wel eens wil neuken. Ik zeg pleur lekker op mafketel, ze begint te lachen en sluit het luikje. De volgende avond krijg ik op de IBA een probleem met Willem de buschauffeur. Tijdens de vuilnisbakken vullen met een nieuwe vuilnis zak. Zegt Willem met arrogantie ” voor de hoeveelste keer zit je nu binnen” Ik zeg, voor de derde keer hier in de noorsingel Willem. Maar zat aan overgehouden. Hij zegt wat mij betreft mogen ze je levenslang geven. Ik zeg meen ja dan nou. Ja dat meen ik uitschot van de maatschappij moet je levenslang opsluiten. Ik moet er om lachen en ga verder met het verschonen van de vuilnis zakken.

Boven gekomen, de IBA en BZA is in het souterrain. Kom je eerst lang een groot vlak waar de bewaking zit, die over het hele gebouw zicht hebben. Met wel twintig camera, s, als er alarm is dan gaat het glaswerk omhoog zodat er niemand overheen kan springen. En weten binnen een seconde waar het alarm is afgegaan. Ik zeg tegen een van die bewaarders, weet je wat die Willem nu tegen me zeg dat ik uitschot ben en levenslang opgesloten moet worden. Dat meen je niet zegt hij. Ja echt waar, die mongool spoort niet. Hij zegt, je moet direct in beklag gaan, hij gaat buiten zijn boekje dat mag hij nooit zeggen. Ik zeg wanneer heeft hij weer dienst? Morgenochtend heeft hij de B vleugel die grenst aan de C vleugel. Ik zeg dan vraag ik hem morgenochtend of hij het meende en dan kunnen jullie meeluisteren, als je tenminste morgen ook dienst hebt. Ja we hebben morgen de vroege dienst, en we getuigen wel als hij het herhaalt. Ik zorg dat ik de volgende morgen rond half tien op het vlak ben, ik weet dat hij tegen die tijd altijd naar de personeel kantine gaat. Hij komt terug van de kantine en voordat de bewaarder de deur voor hem openmaakt vraag ik hem meende je dat nou Willem dat ik levenslang op gesloten moet worden? Hij draait zich om, en zegt, ja uitschot moet levenslang opgesloten worden. De deur gaat open en hij loopt lachend naar binnen. Ik zeg nou jullie hebben het gehoord. En op advies van de bewaarders ga ik voor de eerste keer in beklag. Er breek paniek uit bij de directie en afdelingshoofden. Die met het advies kwamen dat ik beter niet in beklag kon gaan. Omdat het geen goede reclame is voor de inrichting. En ook willen ze me niet kwijt. Want als je zo beklag zaak gaat aanvechten moet je overgeplaatst worden of je het nu wint of verliest. De dinsdag daarop word de klacht behandeld, de twee bewaarders hebben woord gehouden. Ik win de zaak, maar twee dagen later ben ik overgeplaatst naar Scheveningen. Waar ik weer wat oude bewaarders tegen komt, die in 1991 daar ook al werkte en ik daar drie maanden verbleef. Die wilde allemaal weten waarom ik hier naar toe geplaatst ben. Want het is maar voor tijdelijk, zegt Theo die in 1991 naar me vrijheid in het koffiehuis meerdere malen geld kwam lenen. Die ik trouwens nooit heb terug gekregen. Ik moet verder geplaatst worden naar het PCI ook in Scheveningen. Ik kom nog in gesprek met Cock Steenbergen en halen wat oude verhalen op. Een week later ben ik overgeplaatst naar het PCI die ook op hetzelfde complex aanwezig is. Ik heb begrepen dat het noodzakelijk was, want op advies van de psycholoog waar ik twee gesprekken mee had gehad, vond ze het noodzakelijk me te steunen in me geestelijke gesteldheid. Daar dachten de psychologen en psychiaters anders over. Die hadden inmiddels het dossier van de Waag opgevraagd. En die hadden gezegd, pas op met hem, hij is sluw en geslepen, voordat je het in de gaten heb, is hij de psychiater en jij de verdachten. Ik moest er hard om lachen, en zei, wat een onzin. Maar ze vonden het toch maar verstandig om naar tien dagen, me over te plaatsen naar het open kamp in Scheveningen. En uiteraard had ik daar geen bezwaar tegen.

Ook daar weer bekende bewaarders. Waar ik de laatste vijf maanden mee moet doorbrengen. Na de intake gesprek vinden ze dat ik wel kan gaan werken in de straatmakerij. Na twee dagen straatmakerij kreeg ik weer last van me knie. Dus ging ik werken in het Bronovo ziekenhuis, borden wassen, die door een zogenaamde was straat gingen. Ik moest dan de vuile afwas plaatsen, en andere jongen plaatsten die dan weer in de daarvoor bestemde bakken. In de middag kon je dan mee eten, ik was dan een uurtje vrij. En ging dan even op onderzoek uit. Ik had natuurlijk interesse in de bedrijf namen van de geleverden materialen aan het ziekenhuis. Dus de volgende dag pen en een opschrijf boekje meegenomen. Ga er maar vanuit dat na deze detentie. Ik dankbaar gebruikt heeft gemaakt van de bedrijven die ik had genoteerd. In de schaftijd, die een uur duurde, kwam me compagnon elke dag even langs. Ik liet hem naar een katvanger gaan die ik al had gebeld, die moest samen met hem naar Rotterdam rijden om een B.V op naam te zetten. Zo was ik alweer tijdens de detentie voorbereiding werkzaam heden aan het doen voor de laatste slag. Nu ik zo aan het typen ben, denk ik ook dat houden van jezelf wel belangrijk is. Dat is toch wel iets dat bij me ontbreekt. Ik kreeg last van me kuit, ik dacht dat het kwam door te grote schoenen van het ziekenhuis. Ik kreeg via de dokter massage, die in de Scheveningse gevangenis werkte. Die zei ik denk niet dat het door de schoenen komt. ik denk eerder dat het een vernauwing in de bloedvaten zijn. Hoe dom kan je zijn om daar niet naar te luisteren. In 2010 was ik bijna me been kwijt en moest met spoed gedotterd worden.

Ik ben inmiddels alweer drie maanden daar in het openkamp. Op een avond kom er een bekende dame binnenlopen. Die ik heb leren kennen in de Noord singel waar ze werkte bij de BSD. Zoals al geschreven, als er iemand integer was, Dan was zij dat wel. Ze kwam daar een gesprek voeren over het gevangenis wezen en de mogelijkheden die er waren. Ze was verbaasd dat ik hier zat. Na wat heen en weer gepraat over de Noord singel. Vroeg ik haar wat de mogelijkheden waren, voor dag detentie, en wat de voorwaarden daar aan verbonden zijn. Zover ik me nog kan herinneren was dat je een woon adres moet hebben en een werkgever. Nou deze voorwaarden waren geen probleem. Ik vroeg haar of ik daar voor in aanmerking kon komen. Ze zeg, ik kan je dossier goed en dat is positief genoeg zover ik weet. Maar ik kan nu geen ja of nee zeggen, volgende week ben ik er weer en dan hoor je het van me. Maar geef maar even je adres en de naam van de werkgever.

Ik bel me compagnon en zeg tegen hem dat er geïnformeerd kan worden wat betreft werkgever en adres. Een week later komt ze met het goede nieuws. Het is goedgekeurd. Aanstaande vrijdag ga ik met ontslag hier in het open kamp en maandagmorgen kom je, je melden bij me op de Noord singel om even wat regels door te nemen en enkele papieren te tekenen. Ik verwacht je om negen uur. Mijn dank was groot. Ik denk vrijdagmorgen ga ik met ontslag en kan ik de vrijdag al wat werkzaamheden verrichten. Maar dat viel een klein beetje tegen, ik moest die dag gewoon nog gaan werken en pas in de avond kon ik tegelijk met medegedetineerden op verlof. Dat waren nu eenmaal de regels. Die maandagmorgen meld ik me in Rotterdam voor een gesprek van ruim een uur. En krijg te horen dat ik elke maandagmorgen me op dezelfde tijd moet melden. Na het gesprek rij ik direct naar Breda waar inmiddels de B.V al geactiveerd is.  Waar ik in vier maanden veel bedrijven heb benadeeld. Om daarna naar Thailand te vertrekken.Met behoorlijk wat schaamte moet ik oprecht zeggen dat ik niet eerlijk tegen haar ben geweest. Ik heb in elk geval wel keurig aan de andere verplichtigen voldaan.

Tot slot wil ik nog zeggen. Dat gevangenis straffen de gedetineerden niet afschrikken. Hier in Nederland niet, in America niet waar de doodstraf en levenslang dagelijks worden uitgesproken. Ik dacht als je eenmaal uit de omgeving weg ben en geen netwerk meer heb. Dat je dan van je criminaliteit genezen ben. Maar dat is achteraf gezien ook maar een utopie geweest.

Het belangrijkste doel van gevangenissen is het beveiligen van de maatschappij tegen gevaarlijk geachte individuen. Maar als er dan onbekwaam personeel daar werkt en die voor geld om te kopen zijn. En die zover gaan dat er gevaarlijke criminelen met hulp van die bewaarder ook nog eens kunnen ontvluchten. Ja dan mag je gerust zeggen dat het screenen van personeel een grote flop is. En het ergste van al is, ik wil haar naam niet noemen, die haar laat neuken in de gevangenis (niet in de Noord singel)door een gedetineerden. De gedetineerden voor veertien dagen de strafcel in mag en daarna wordt overgeplaatst naar een zwaarder regiem. En de desbetreffende bewaarster, met een schaal hoger mag werken bij de BSD. Maar goed, ik heb er zoveel mogelijk gebruik van gemaakt. En vandaag aan de dag zitten er veel meer criminelen binnen met veel geld. Dus het risico dat er veel meer onbekwaam personeel zich laten verleiden voor het grote geld blijft aanwezig.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s