Eindelijk een lang gekoesterd verlangen waar gemaakt.

Op 26 november 2002 ben ik op Schiphol. De bestemming is Thailand. Deze keer maak ik geen fout wat visum betreft, ik heb een ticket voor dertig dagen.Een lange rij wachtende voor me. Ik vraag me af wat de mensen allemaal mee nemen op vakantie, naar een land waar kleding en wat dan ook veel goedkoper is dan in Nederland. Ik zie sommige mensen met wel drie koffers en hand bagage. Zo brutaal als ik ben, vraag ik aan de man, u gaat zeker lang op vakantie? Was het maar waar zeg hij, slechts tien dagen. Ik heb slechts twee telefoons bij me, en behoorlijk veel Euro, s plus acht duizend aan dollars die ik met een zakelijke trans actie had ontvangen.

                                                                                                            Een kleine tas hand bagage, met wat verschoning en toilet artikelen, een heup tasje met Thaise bankpas en bank boekje, foto, s en een zes tal USB-sticks, die ik eerst per post wilde verzenden. Maar met de angst dat ik het verkeerde adres zou opschrijven of niet zou aankomen toch maar het risico genomen om ze gewoon in me handbagage te stoppen.

 

Met risico bedoel ik dat er toch wel wat gevoelige informatie opstaat die ik jaren lang heb opgeschreven. Zowel in de bajes en over gepleegde delicten en jaren later op de USB-sticks heb gezet. Ik heb toen gedacht, als me geheugen niet meer goed gaat werken, kan ik het altijd met hulp van die sticks het altijd terug vinden. Want wat twintig jaar geleden is gebeurd, kun je dat je nog precies herinneren waar en wanneer je B.V, s heb gehad lijkt me niet eenvoudig die je weer even in gedachten voor de geest haalt. Dus een ezelbruggetje is wel handig. Wat verschoning en toilet artikelen meer had ik niet nodig. Zonder een probleem loop ik door de douane controle. Draai me nog even om, en denk vaarwel Nederland. Bij de taxfree winkels koop ik nog even twee sloffen zware schag, scheerschuim en scheermesjes, en twee zakken drop. Bij de Cate aangekomen, wachten voor het instappen. Rol ik het ene naar het andere sigaretje. En denk na of het wel de juiste beslissing is die ik heb genomen. Heel even denk ik, ik kan nog altijd terug naar Nederland. Maar die gedachten laat ik snel varen. Nee ik heb ja gezegd en dan is het ook ja. Ik ben klaar in Nederland. Een nieuwe start in Thailand waar ik in 1979 me eerste vakantie doorbracht.Waarbij het advies nog was je te laten inenten. Ik werd direct verliefd op dat land. Niet alleen voor lang leven de lol, maar ook de cultuur sprak me aan. In 1980 ging ik al naar sommige dorpen toe, (Thailand heeft bijna 70,000 dorpen) waar de mensen nog leefde zonder licht, geen toilet en televisie aanwezig waren.

Vroeg in de morgen zijn we geland op het vliegveld Don Muang. Ik neem een taxi en zeg tegen de chauffeur naar Pattaya. Nog geen tien kilometer verder verander ik van gedachten. En zeg tegen de chauffeur, wat kost het naar Sisaket, 4500 Bath is zijn antwoord. Ik zeg rij maar naar Sisaket. Is het mogelijk dat je blijft slapen vraag ik aan hem en de volgende dag terug naar Pattaya te gaan. Dat was geen enkele probleem voor hem. Ik wilde toch op mijn manier afscheid nemen van het meisje dat zelfmoord had gepleegd. Ik had haar immers beloofd om terug te komen en een huis te bouwen. Ik ben er samen met de taxi chauffeur blijven slapen. De ouders 40,000 Bath gegeven voor een grafsteen te kopen. of zie die ook hebben gekocht! Joost mag het weten. Vroeg in de morgen weer vertrokken naar Pattaya we arriveerden om vijf uur in de middag. Het was ruim negen uur rijden. Ik neem hetzelfde hotel voor tien dagen de Green hotel in soi negen.

Ik begin met dezelfde fout. Die ik al die jaren dat ik er kom had gemaakt.Direct naar de bars, tijd voor lang leven de lol. Links en recht even trekken aan de bar bel. En in een mum van tijd ben je acht duizend Bath armer. Als je in een bar gaat zitten waar een tiental meisjes ook zitten, dan aan de bel trekt, vliegen er nog een stuk of dertig van de naast gelegen bars ook even snel bij. Die hebben dan niet alleen een drankje maar ook een provisie van 20 Bath. Ik lag er niet van wakker, ik deed dat al jaren zo. En weet de meesten goocheltrucs wel van de dames als geen ander.

De volgende morgen met een enorme kater wakker, met naast me een dame die ik waarschijnlijk wel knap vond toen ik dronken was geworden. Maar bij het ontwaken bij nader inzien toch niet het model was wat ik met me dronken kop dacht te hebben gezien. Ik geef haar haar snel 1500 Bath, vijfhonderd Bath had ook gekund. En zeg, nog bedankt voor de gezellige avond. Een avond waarvan ik me weinig kon herinneren zo dronken was ik geworden. Het ontbijt kreeg ik echt niet door me keel. Zelfs het roken was niet te doen, een kop koffie ging met pijn en moeite naar binnen.Ik ben weer gaan slapen en werd pas om twaalf uur weer wakker. En denk als je zo door gaat dan komt er weinig van je voornemens terecht.

Ik moet naar de bank, Ik wil toch liever dat me geld op de bank staat. Tot me grote schrik kan ik het bankboekje en bankpas niet vinden. Het eerste wat ik dacht dat heb het meisje meegenomen. Maar denk tegelijk dat had ze ook de ruim twintig duizend Bath meegenomen die nog wel in me broekzak zaten. Ik besluit me compagnon te bellen die een sleutel heb van me kamer. Ik vraag aan hem om even te gaan kijken of me bankpas en bankboek nog op tafel liggen, en bel me dan even terug. Vijftien minuten later belt hij terug met de mededeling, ja ik heb het gevonden. Ik breng het volgende week wel voor je mee. Ik zeg klasse dan zie ik je wel verschijnen. Maar ik besluit toch maar even naar de politie bureau te lopen, wat honderd meter verderop in dezelfde soi negen is gelegen. En vertel daar dat ik me bankpas en bankboek bent verloren. De aangifte is snel geregeld, ik ga met de aangifte formulieren naar de Bangkok bank waar de man vraagt in het Engels, How much mony do u thinks is going on. I dont know that exactly, But i thinks a few million. That, s is right, go to desk seven for your new bankpass and bankbook. Na een twintig tal handtekeningen, heb ik de felbegeerde bankpas en bankboek in me handen. Ik wil gelijk me geld storten, maar daarvoor moet ik weer in een lange rij gaan staan bij een andere bali. Dat zie ik niet zitten. Ik ga buiten het geld bij de bekende wisselkantoren om wisselen in Thaise valuta, totaal 832 duizend Thai Bath. En  dan maar morgen vroeg het wel op me bankrekening ga zetten. Ik loop  door soi acht terug naar het Hotel. Ik hoor achter me ineens Nick, Nick het is een een dame die ik al jaren ken. Ze omhelst  me, en vraagt gelijk of ik haar vriendin kan helpen met 2500 Bath, ze ligt in het hospitaal. En zonder betaling mag ze het hospitaal niet verlaten. Ik vraag wie is dat dan? Het is het meisje waar ik allang een oogje op had. Ik zeg ik help haar wel, maar dan moet ze vanavond wel mee uit eten gaan.

Het wordt een begin van een langdurige relatie. Als ik deze relatie niet was aangegaan weet ik zeker dat ik het niet had gered. Ik besluit in de bar te wachten op haar. En hoe dom kun je zijn. Ik bestel een biertje met voor Thaise begrippen een vermogen aan geld in me heup tasje. En na het tweede biertje natuurlijk weer aan de bel trekken. En de dames hun best doen om, mee te mogen naar het hotel. Een uur later ben ik al weer half dronken. Dan komt ze met haar vriendin aanlopen, ze ziet er niet ziek uit, nee ze ziet er heel goed uit. Ik denk, als haar karakter ook nog eens goed is. Dan is dat wel de ideale vrouw om wat voorgoed mee te beginnen. In plaats van elke dag maar weer een ander mee te nemen naar het hotel met vele risico, s van dien. Ik neem de proef op de som. We gaan uit eten, al lopend naar het strand om een taxi te nemen naar de Walkingstreet, geef ik haar me heuptasje met geld, bankpas en bank boek. Ik zeg hou jij dat maar even bij je voor de veiligheid, ik ben al een beetje dronken. Ik laat haar zien wat er in zit. Ze schikt zich rot en geef het me direct terug en zegt, nee nee dat wil ik niet. Haar vriendin praat wat tegen haar in het Thai, s wat ik toen niet zo goed kon verstaan, omdat ik meer met meisjes was opgetrokken uit Sisaket en Surin en die spraken Khmer wat ik beter begreep. Maar later hoorde ik van haar wat haar vriendin had gezegd. De bedoeling was om naar het toilet te gaan en er een flinke stapel uit te pakken. Een stapel wat is gebundeld met een banklabel is honderdduizend Bath. Ik ga de volgende dag samen mat haar op zoek om een huis te kopen of bar met woning te huren. Er zijn genoeg mogelijkheden.Maar ik besef tegelijk ook dat als ik in Pattaya blijft hangen, het een honderd procent garantie is dat, me voornemens in het water zullen vallen. Zittend bij het zwembad vraag ik haar hoe het met haar zuster gaat. Ze zegt, ja goed ze woont nu bij me ouders, en is bezig met haar Engelse vriend een huis aan het bouwen. Ik zeg is ze niet meer bij Oscar? nee die is terug gegaan naar America en nooit meer wat van gehoord.

 

Oscar was een vriend uit America, een marinier waar ik enkele dagen mee was opgetrokken toen hij met het vliegdekschip in de Thaise wateren was aangemeerd. Later zag ik hem enkele weken toen hij op vakantie was in Thailand. En samen optrokken. Ik ben toen nog met haar en haar zuster op het vliegdekschip geweest. Een ervaring om nooit meer te vergeten.
Ik vraag haar bel je zuster eens op, leuk om haar weer eens te spreken. Ik krijg haar aan de telefoon en praten een paar minuten met elkaar. Tien minuten later belt ze haar zuster terug, en geeft haar een veeg uit de pan, hoe dom ze kan zijn om haar te bellen. Haar Engelse vriend schijnt nogal jaloers te zijn en was heel erg boos geworden. IK zeg wat is dat nu voor een onzin. Waar wonen die? In Korat zeg ze. Kom we gaan naar je ouders toe. We nemen een taxi, vier uur later sta ik voor de Engels man zijn neus. Het is een vriendelijke man, en is bezig met een muur aan het plaatsen op zijn land wat hij vorige week heeft gekocht. Zo gek als ik ben zeg ik. dan koop ik dat stukland ernaast wel. Dan ben ik je buurman.

De volgende morgen zeg ik tegen haar, me vriend (compagnon) is in Thailand aangekomen. Hier heb je 500,000 Bath koop dat stuk land maar, de vraagprijs was 200,000 Bath. En dan kun je beginnen met het huis. Dan ben ik weer over veertien dagen terug. Ze kijkt me aan of ze water ziet branden. Haar ouders eveneens die zien dat ik haar die centen geeft. Ik vraag om een taxi te bellen. Daar hadden ze nog nooit van gehoord. Achterop een oude brommer brengt ze me naar het busstation waar wel enkele taxi, s staan. Ik zeg tegen haar bij het afscheid nemen, neem me niet in de maling, want dat is de kans van je leven, die je nooit meer krijgt op een toon waar je twee kanten mee op kon..In Pattaya aangekomen en een langdurig gesprek te hebben gehad met compagnon en nog een persoon. Neem ik geen goede beslissing. Ik vlieg op 26 november 2006 weer terug naar Nederland.In Nederland aangekomen is het heel wat anders wat me voorgeschoteld is. Maar ik heb immers het verdomde woord ja gezegd. Me leven was al een opeenstapeling van ellende, en dat is toen die dagen in Nederland alleen maar erger geworden. Op 3 januari 2003 vlieg ik terug naar Thailand met weer voldoende geld. Dat wel, maar hoe ver ben je gegaan voor het geld. In het vliegtuig vraag ik mezelf af of er gevoelens van spijt zijn. En denk, ja van sommige wel maar niet van alles. bepaalde dingen zijn soms noodzakelijk en dat ik daarom, daarvoor geen spijt hebt.

Kom ik later wel eens op terug.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s