Woede uitbarstingen tijdens verblijf in Thailand.

Zoals reeds geschreven kreeg ik het moeilijk met mezelf in het dorp. Er waren momenten dat ik dacht het hoeft niet meer, ik vind het genoeg geweest. Me gedachten gingen zelf terug naar me jeugd jaren. Ook terug naar de jaren zeventig, waar ik zelfs de  voorpagina haalde van de Haagse Courant voor een simpele inbraak op de Hoefkade in een foto winkel. Ik had samen met Rinus Tuit via een kennis in zijn bovenwoning ons laten zakken via de regenpijp en stonden in de tuin van de foto winkel. Helaas was het alarm afgegaan. En werden we na een zoek actie gevonden in de tuin aanwezige bomen. De pers was er toen snel bij voor de foto,s te maken van de geboeide Nico en Rinus. Daar komt vandaag de dag geen enkele fotograaf meer voor uit zijn bed.

Daar bleeft het niet bij. Er zullen nog veel meerdere artikelen verschijnen in diversen kranten. Waar ik niet trots op was. Me moeder had daar veel verdriet van als ik weer eens binnen zat. Ik schaamde me tegenover me moeder, en had best wel veel verdriet daar van. Dat verdiende ze niet, zo had ze me niet opgevoed. Maar de wil was zo groot om koste wat het kost me doel wilde bereiken.

Er zullen nog veel meerdere artikelen verschijnen in diversen kranten. In 1980 voor brandstichting, 1988 overval in Phullman Hotel, de dader bekend bij politie.1994 een halve pagina vol, met de tekst, verdachte spring op uit verdachte bank en zegt. dan verdedig ik me zelf wel. 1997 verdachten aangehouden voor tientallen wiet tuinen en smokkel xtc Engeland. 2003 grootste xtc vangst in Friesland. En zelf nog een verhaal in de Haagse krant waar ik nog steeds om moet lachen. Brandweer en politie knippen duim boeien van klant in Geleenstraat door.

Ik ging mezelf afvragen waarom ik crimineel ben geworden. Op zeer jongen leeftijd van een jaar of acht steelde ik samen met wat vrienden hier en daar een appel, dan een stapje verder, stelen in de winkels waar we met een karretje oude kartonnen dozen gingen vragen aan de winkeliers. En zelf de binnenstad introkken om bij de Priba een soort gelijke winkel als zeeman te gaan stelen. En zelf overwogen om die zaak te overvallen en daar nogal luidkeels over te praten. Kun je het je voorstellen amper elf jaar oud. Op een morgen breng ik me nichtje Silvia naar school en verderop zie ik twee man uit de wagen stappen. Ik voelde direct aan dat is recherche. Die zullen toch niet voor een paar kleine winkel diefstallen voor mij komen.

Nadat ik me nichtje had afgezet op school, ging ik toch maar direct naar me school, ik had toch een angstig gevoel dat ze voor mijn kwamen. Eenmaal op school werd ik door hoofdmeester van Arkel uit de klas gehaald. De eerste arrestatie was een feit. Ik werd naar het hoofdbureau van politie gebracht. En me eerste kennismaking met een cel was een vaststaand feit geworden. Wat bleek nou, de Priba was echt een paar dagen later beroofd. Laat in de middag werd ik door me vader opgehaald. Na wat stevige woorden van hem ging het leven weer door. In de laakhaven lagen boten waar we weleens op speelde, die dag was het geen spelen. Een enorme woede die ik al dagen had opgekropt wat betreft die politie cel kwam in me los, ik was kwaad op mezelf dat ik gearresteerd was. Samen met koos en Jan vernielde we voor duizenden guldens op die boot.

Inmiddels ging ik naar de ambachtsschool, ik wilde graag automonteur worden. Daar is nooit wat van terecht gekomen. Een vierkant maken met daarin gelijkwaardige vakjes van een centimeter met een H5 potlood. Nou de andere jongens waren al bij tekening vijf. En die eerste tekening van mij. Moet ik nog steeds afmaken. Ik kreeg daarom ook ruzie met die meester. Ik liep de klas uit om er nooit meer terug te keren. Drie dagen later kwam de opgekropte boosheid weer bovendrijven. Het was een koude donkere winteravond, weet ik nog goed te herinneren. En met een aantal stenen die in een container lagen, gooide ik een tiental ramen uit het schoolgebouw kapot.

Ik ging bij de lompen en metaal hamdelaar Theo van laar werken in de Jan Steenstraat. De werkzaamheden bestonden in het begin uit balen papier persen, het drukwerk moest gescheiden worden van de kranten. Dus je perste verschillenden balen papier. Rond twaalf uur moest je dan helpen met het legen van de bakfietsen die hun lompen, oud ijzer, kachels, oude kleding (lorre) kwamen afleveren die ze die ochtend bij elkaar hadden gesleurd. Een half jaar later zei Ome Theo zoals vele mensen van mijn leeftijd dat tegen hem zeiden. Je gaat bij Pametex werken en daar een jaar metalen leren sorteren. Ik was er niet echt blij mee. En dat werd nog erger toen ik er vier weken werkte en op de wol zolder moest gaan werken. Wat inhield de wol sorteren op kleur. Als een wolle trui twee kleuren had, moest je het knippen. De vlooien sprongen je om de oren. Als je naar huis ging moest je je even poederen met DDT. Ik had het wel gezien hier. Kreeg ruzie met de voorman meneer kwakkebos, omdat ik zei: ik ben aangenomen voor metaal sorteren en geen vlooien sorteren, je zoek het maar uit je denk toch niet dat ik voor f.41,25 gulden per week dat gaat doen. Ik kreeg opstaande voet ontslag. Op me ontslag brief stond: dat ik fluitend op me fiets de poort uit was gereden.

Dan komt het meest stomste wat ik heb gedaan. Ik kom via Theo van laar bij Dorus Toetenel te werken. met manupilatie van de weegschaal bij het afleven van zink, lood, koper en accu,s verdienden ik een vermogen. Helaas werd ik verslaafd  aan het gokken. En verlies niet alleen al me geld, maar ook het werk. Ik werkte daar al met het ene been in het ziekenhuis en het andere been in de gevangenis. En enkle maanden later zat ik daadwerkelijk in de gevangenis voor een reeks inbraken.

Zulke herinneringen kwamen tijdens het bouwen van het huis boven drijven. Soms had ik het weer naar me zin, ik leerde de taal behoorlijk te verstaan en te praten. Het huis bouwen kreeg ook al een leuk gezicht. Maar kreeg steeds meer gemengde gevoelens met de cultuur van de Thaise bevolking. Maar daar later meer over. Eind juli 2003 was het huis klaar.

En kon na vele aankopen voor de inrichting, eindelijk privé slapen. Ik had voor dat het huis klaar was, een kamer in haar ouders huis laten maken, Het elke dag op en neer rijden naar het hotel ging me vervelen en was bovendien nog gevaarlijk ook met een aantal flessen bier op. Een week later was het huis ingericht zoals we het gewend zijn in Nederland. Je zult denken, nu is die spanning opzoeken in Nederland wel verdwenen. Maar nee ik vertrek in september 1993 wederom naar Nederland. En dat loopt met een sisser af.

Morgen weer verder.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s