Ik had het moeten weten. Maar weer terug in Thailand

Weer in Thailand geland na wat turbulente weken. Het is omdat ik niet gelovig ben, anders had ik gezegd , ik dank God op me blote knietjes.

Wat ik me zelf wel verwijt is dat ik het had moeten weten. Al vanaf de eerste dag dat we in Delft waren.

Toen ik vanuit de auto Marco hetzelfde pand zag binnen lopen. En toen al kon vermoeden waar het omging. Het verbaasde me toch wel dat het wereldje toch wel klein is. Of heel groot, het is maar hoe je het wil zien. Mijn vermoeden werden op het politie bureau wel bevestigd. Door steeds terugkerende vragen over hem. Maar goed ik vind persoonlijk dat ik daar in heb gefaald, of te egoïstisch bent geweest. Met de eerste zaak had ik natuurlijk genoeg verdiend. Maar ik had tegen Klaas ook weer geen nee kunnen zeggen. En helaas is het niet anders als ik ja heb gezegd dan blijft het ook ja.

In de Taxi naar Korat toe, heb ik vier uur de tijd om nu eens goed na te denken. Wat wil ik nu precies! Ik weet zeker dat ik niet meer naar Nederland wil gaan. Ik heb het nu wel gehad met dat land. Ondanks dat ik veel plezier daar heb gehad. Het waren goede en slechte tijden, maar zo is het leven nu eenmaal. Wat ik wel besef, is dat het niet eenvoudige zal worden, met het grote cultuur verschil. De normen en waarden zijn wel even iets anders dan in Nederland. Ook besef ik dat het geen wat ik al heb gezien in het dorp, daar maar beter geen aandacht aan moet besteden. Want zo discussie wat het dan wordt, ken ik nooit winnen. Want ik heb in al die jaren, dat ik daar kom wel geleerd. Dat een Thai altijd voor een Thai blijft opkomen. En ik altijd de farang (vreemdeling) zal blijven. Ik besluit dan ook, stap voor stap een openhartig gesprek met me vrouw te gaan voeren. Een gesprek waarbij we beiden ons kwetsbaar moeten opstellen.

Bij aankomst in het dorp is er een euforie van blijdschap. In een mum van tijd komen er wel twintig mensen aan om me te begroeten, maar me gevoel zei: we komen om gratis te drinken. Zoals voorgenomen zei ik er maar niets van. Ik had de thuiskomst liever even alleen geweest met me vrouw.

De daar op volgende dagen gaan we beginnen om de tuin een gezellig aanzicht te geven. Waar je ook weer mensen voor nodig heb. Die dan na het werken weer blijven hangen om te drinken. Wat vaak zuipen werd als ik de lonen uit betaalde. Ik zag sommige die zo dronken werden dat hij amper op zijn benen kon blijven staan, en dan toch nog een glas bier leeg dronk. De Thaise whisky drinkers waren helemaal erg, daar heb ik er vele van gezien dat ze in coma terecht kwamen. De delirium aanvallen die er plaats vonden zijn niet op twee handen te tellen. Mijn ijskast altijd rijkelijk gevuld werd vaak geplunderd door haar moeder. Ik liet het maar gebeuren, ik begreep enigszins dat ze zelde of nooit grote gamba, s hadden gegeten.

In oktober gaan we naar de stad om bomen en planten te kopen. met een geleende auto van de buren voor 300 bath. Waar ik weer vele tekst berichten en 40 gemiste oproepen. Op me voice mail hoorde ik wat er was gebeurd in Nederland. Een goede kennis was geliquideerd tegelijk samen met een vriendin van hem. Dat was even schrikken. Ik zeg tegen me vrouw vergeet die planten maar, we gaan naar  Pattaya. Ik breng de auto terug, en vraag aan de eigenaar of hij me naar de stad wil brengen om daar een taxi te nemen naar Pattaya. Hij zegt voor 1800 Thai Bath breng ik je wel naar Pattaya. Ik ga snel akkoord, me vrouw pak vlug de benodigde spullen bij elkaar en gaan. Daar aangekomen kocht ik het Algemeen Dagblad en de Telegraaf waar het inderdaad in stond. De verhalen die de ronde deden bij de bekende jongens in de vijf dagen dat we daar verbleven. Het waren allemaal suggesties de een wist het nog beter dan te ander te vertellen. Al met al vond ik het een trieste zaak, vooral omdat er ook een onschuldig iemand geliquideerd was.

Maar het leven gaat verder. En gaan weer terug naar het dorp om verder te gaan waar ik gebleven was. Een paar weken later is de tuin klaar. Nou ja klaar, je blijft er aan werken. We maken er een feestje van dat tot laat in de nacht door gaat. Even een maandje rust, en tijd hebben voor ons beiden. Ik vraag haar wat de mogelijkheden zijn om hier wat te verdienen. Ze zegt, geen flauw idee te hebben. De meeste mensen in het dorp verdienen hun geld met ijzer smeden en messen slijpen. Of rijst planten, maar dan moet je land kopen zegt ze. In beiden opties zie ik helemaal niks in. Ik heb in Surin gezien wat voor werk dat is en daar zelfs twee weken rijst gesneden. Leuk om een keer mee te hebben gemaakt, maar daar houd het ook mee op. Wat ik wel zag zitten was: om een paar biggetjes te kopen en die vet te mesten. Er waren een aantal mensen in het dorp die daar wel geld mee verdienden. Die kochten er dan twee of drie. Een paar keer in de week kwam er wel een verkoper van biggetjes in het dorp langs.

Maar het probleem was waar laat ik ze. In het dorp is er een winkel waar ik vaak zat in de avond uren om een biertje te drinken. Die had wel een stuk land wat ik gratis mocht gebruiken. Ik me schoon vader weer ingeschakeld om zo goedkoop mogelijk een paar hokken te bouwen. Vijf hokken aan elkaar van vier bij vier gemetseld. Me vrouw en ik gaan naar een varkensfokkerij toe. Waar wel duizend biggetjes aanwezig waren. Die man dacht dat ik er een stuk of vijf wilde kopen. Ik zeg nee geen vijf! Maar vijftig. na het wegen van de biggetjes was de totaal prijs 5,768 Thai Bath plus 300 Baht voor het bezorgen. Hij zegt ik breng zo om vijf uur bij u thuis het is er nu te warm voor.

Het was een nieuwe leuke ervaring, die drie maanden later, aardig uit de hand is gelopen. Inmiddels is de jaarwisseling 2003-2004 aangebroken. We besluiten het te vieren met levende muziek, en veel drank, eten en veel vuurwerk. De biggetjes waren inmiddels al tegen de honderd kilo. Met de vraag aan haar vader, of het mogelijk was. Om twee van die varkens te slachten, begon hij te lachen, het was geen probleem. Hoe dat te werk ging dat wil je niet weten.
Op twee januari 2004, ik vergeet die dag nooit. Omdat ik een voicemail gesprek had gekregen. Maar dat terzijde. Zeg ik tegen me vrouw: ik begin met de vraag of ze verder met me wil gaan in het leven. Het antwoord is ja. Dat had ik wel verwacht ik heb zelde een Thaise nee horen zeggen.Ik zeg weetje dat zeker is het niet alleen om het geld? Nee zegt ze, in het begin vond ik je maar een idioot die overall aan te bel trok iedere dag dronken was,  en elke keer met een andere vrouw meeging. ik dacht toen inderdaad alleen maar aan geld, daar denk ik nu anders over. Inderdaad heb je deze kant van me gezien, maar er zijn nog andere kanten. ik wil graag dat jij en ik. elkaar oprecht de waarheid te vertellen. Het is mogelijk dat je daar van schrik, maar ik wil graag verder met jou in het leven. Ik vind het belangrijk dat je dan weet met wie je verder gaat. En nadat ik ben uitgesproken of je daar dan nog zo over denkt.

 

Ik vertel haar: in Pattaya ben ik de vrolijke aardige idioot. Maar in Nederland is er een andere Nico. Ik heb een slecht leven achter de rug dat was niet nodig geweest. Maar ik heb willens en wetens daar voor gekozen. Ik ben drie keer getrouwd geweest, en heb vier kinderen bij verschillende vrouwen. Ik toon haar de foto,s. Waarom het verkeerd ging met die vrouwen, dat was dat ik worstelde met liefde geven en ontvangen, ik voelde me daar niet prettig bij. Ik heb meerdere keren in de gevangenis gezeten, voor inbraak, oplichting, ik verzwijg sommige delicten voor haar,  ook delicten waar ik liever geen bekentenis tegen haar wil doen. Dat kan altijd nog dacht ik. daar is nooit meer over gesproken, buiten een brand stichting en het Pullman hotel. Verder zeg ik dat de bedoeling is de misdaad achter me te laten voor wat het is geweest. ( let op het was de bedoeling) Ik kan je heel gedetailleerd vertellen maar dan ben ik volgend jaar nog bezig met vertellen.

Hoe sta je er nu tegenover is de vraag? Ze zegt: ik ben Boeddhist en heb van kinds af aan geleerd om te vergeven, en ja ik wil verder met je gaan. Ik voeg daar nog drie dingen aan toe. Ik geloof niet in welke God dan ook, maar respecteer elk geloof, ik geloof je nu op je woord, maar als je me in de maling neemt begin ik op het dak en in een tijdbestek van enkele uren, weet je niet meer dat er een huis heb gestaan. En als laatste punt ik wil meer land kopen om zelf varkens te fokken.

Morgen weer verder.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s