Verkoop van de varkensfokkerij deed pijn.

Terug in Korat aangekomen, moet ik een beslissing gaan nemen, op dokter advies is het verstandig om het rustig aan te doen.

Ik kijk het een maand aan hoe het personeel zonder mij het gaan doen. Ik kom snel tot de ontdekking dat als je er niet bij bent, de werkzaamheden met een korreltje zout worden genomen. De hokken zijn niet schoon, de stroom voor de buitenmuren wordt in de avonduren niet aangezet. De eieren worden niet op tijd geraapt. Kortom ik ben niet tevreden. Dan kelder van de ene dag op de andere dag de kiloprijs van de varkens van 61 Bath naar 47 Bath een week later zelfs naar 32 Bath. En het voer wordt duurder. De kranten schrijven er over de televisie zie je dat varkensfokkers hun biggetjes uit protest op straat gooien. Ik probeer het nog een maand vol te houden. Maar helaas de prijzen blijven zoals ze zijn slechts 32 Bath per kilo. Ik besluit ermee te stoppen. Ik verkoop de zeugen, biggetjes en al de stalen kooien. En ontslaat het personeel. De kippen hou ik nog even dat is niet zoveel werk. Alleen in de ochtend water en voer geven, eieren rapen, in de middag tegen vijf uur hetzelfde ritueel. Is een uurtje werk.Om eerlijk te zijn was ik er doodziek van. We hadden toch iets mooi opgebouwd. Maar de gezondheid en onbetrouwbaar personeel was mijn besluit de juiste geweest. Het duurde meer dan een jaar voordat de prijzen van varkens vlees weer gingen stijgen.

Ik had veel tijd over en genoot van me zoon waarbij we elke dag weer wat anders meemaakte met hem. Maar viel weer in herhaling met kritiek geven, met het geen wat ik om me heen zag gebeuren. Ik ontdekte dat er zo simpel werd gedacht dat de jonge meisjes van amper 18 jaar naar Pattaya gingen om daar in een bar te werken.

Ik had veel tijd over en we genoten van onze zoon waarbij we elke dag weer wat anders meemaakte met hem. Maar viel weer in herhaling met kritiek geven, met het geen wat ik om me heen zag gebeuren. Ik ontdekte dat er zo simpel werd gedacht dat de jonge meisjes van amper 18 jaar naar Pattaya gingen om daar in een bar te gaan werken. Ik maakte ze hier mee dat ze nog naar school gingen, en erg verlegen waren. En naar drie maanden in Pattaya zo geraffineerd werden, waar zelf ik nog wat van kon leren. Ik zag het gebeuren hoe het in zijn werk gaat, hoe de ouders daar tegen over stonden. Als de lagere school is afgelopen en de kinderen niet naar de hoge school kunnen gaan, omdat de ouders geen geld hebben om die school te betalen. (uiteraard wel geld voor genotsmiddelen en gokken) De ouders dan ook nog eens in Bangkok of waar dan ook in Thailand werken, zijn de kinderen overgeleverd aan hun opa en oma. In de avonduren zie je dan net als in Nederland groepjes van meisje en jongens zich vervelen. Sommige jongens hebben een brommer en de meisje hebben vaak nog nooit de stad gezien. Dus die verdwijnen in de avonduren naar de stad, oma en of opa zijn al oud en hebben weinig of geen grip op de kinderen waarbij de hormonen ook al aardig een rol gaan meespelen. Amper 14 jaar oud en ze komen zwanger thuis.
Vaak zijn de oma, opa dan even boos, vader en moeder, krijgen het te horen en komen terug van hun werk, want er moet voor de tempel getrouwd worden. En waar het omdraait, is geld, er moet feest gevierd worden. Niet trouwen betekend naar de politie gaan. Dus word er getrouwd meestal een bedrag van tussen de 30,000 en 50,000 Bath. Na enkele maanden en soms een jaar heb de jongen het wel gezien met zijn vrouw, en vertrek onder het mom dat hij gaat werken in Bangkok, je ziet hem nooit meer terug. Familie leden van het achter gebleven meisje vertellen haar dan: maak je niet druk, straks heb je een ID kaart en dan passen we wel op de kleine dan kun je naar Pattaya. Je moet het hebben gezien en meegemaakt om het te beseffen.
Er is ook weer veel contact met Nederland. En het scheelde niet veel of ik was weer in het vliegtuig gestapt. Maar onze zoon vond ik belangrijker op dat moment. Vijf maanden later wil een knoflookboer het land kopen. Ik ben snel akkoord met hem voor 1,3 miljoen Bath is hij de nieuwe eigenaar. Behalve het stuk waar ik een huis heb gebouwd. Dat heb ik nog steeds. Waar ooit een goed bedrijf aanwezig was, is nu een bouwval geworden. (zie foto,s)
Ik begin een minimarkt in het dorp en dat is op dat moment een goede zet. Het loopt als een sneltrein. Bij aankoop van 100 Bath krijgen ze een lot, waarmee ze op ouder jaars avond een fiets, een doos Heineken bier, een boodschappenpakket van 400 Bath kunnen winnen. Gratis eten krijgen en levende muziek aanwezig is. De consumptie moeten ze wel betalen. De omzet was 140,000 Bath.

Morgen gaan we weer verder met het nieuw jaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s