Een ontmoeting in Thailand met een moordenaar.

Tijdens me detentie heb ik veel moordenaars ontmoet. Maar op deze moordenaar heb ik me niet voorbereid.

Ik ben veel moordenaars tegen gekomen in de gevangenis. Vanaf de buitenkant herken je ze niet. Het zijn de doorsnee mensen die je overal tegenkomt. Buiten enkele die het stoer vonden om daar over te praten. Buiten de gevangenis werd er in besloten kringen, zoals toen in een kantoor, waar ik enkele keer kwam in Amsterdam. En nog een tweetal adressen in Den-Haag waar nogal makkelijk gesproken werd van wie er vermoord moest worden. Ja ik hoorde zelfs zonder dat ze het besefte dat ik in de ruimte aanwezig was dat er geloot werd wie het ging uitvoeren. Sommige van hen zijn later zelf geliquideerd. Het was een heftige tijd, waar een mensen leven niet veel waard was.

Ik heb altijd rekening gehouden dat het me ook kon overkomen. Ik ging vaak zelf ver over de grens. Met dat gegeven moet je nu eenmaal leven. Als kind leer je al dat je bent geboren om te sterven. En waar, wanneer, hoe, die dag komt. Niemand die het weet. Er waren momenten in me leven dat ik depressief was en er zelf een einde aan wilde maken. De depressie voelde ik altijd aankomen, als ik de muziek ging beluisteren van Robert Long wist ik hoe ver het was. Het was ook wel een prettig gevoel om te weten dat ik zelf kon beslissen over leven en dood. Maar met deze sluipmoordenaar heb ik geen rekening mee gehouden.

In 20o9 was ik bezig op het andere land de bomen en planten water te geven. Ik liep onder een citroenboom door, die keiharde naalden hebben, en me verwonden mijn hoofd daar aan. Het bloeden behoorlijk en er vielen behoorlijk wat vloeken. Maar je gaat gewoon weer verder in de bloedhete zon met water geven. Het was een wondje en zo wat dacht ik. Het wondje ging maar niet over, ook niet met penicilline zalf. Ik dacht ach me vader had ook een paar van die wondjes op zijn hoofd en steeds weer de korst open krabt. Tijdens mijn gedwongen vakantie in 2011 vroeg ik aan een arts daar om een zalfje. Die ik ook wel kreeg, maar naar een maand was het wondje er weer. Ik weer terug en toen zei hij; het kan wel eens huidkanker zijn. Helaas was er geen tijd meer om het verder te onderzoeken. Ik ging met ontslag. In Thailand aangekomen heb ik er geen aandacht meer aanbesteed. Totdat ik ook op me rechter arm van die rare wondjes kreeg en die korst steeds weg krabt. Twee maanden geleden kreeg ik steeds meer pijn in me hoofd op de plaats waar de korsten zitten. Ik werd ook dagelijks duizelig, maar dat had ik eerder meegemaakt in BankenBochs en hier in Thailand. Ik was volgens de dokter allergie voor wat planten en kreeg een spray Nasonex genaamd. De laatste dagen werd me hoofdpijn steeds erger. En besloot nu maar eens naar de dokter te gaan. En de uitslag was huidkanker. Waarschijnlijk nog wel te behandelen, dat zi

Dat is even schrikken, het eerste wat je denkt, hoe moet het nu verder met vrouw en kinderen.De situatie op dit moment is niet al te best voor hun. Maar de kracht is nog aanwezig om te zorgen dat ze het ook zonder mij gaan redden als ik er niet meer zal zijn. In gedachten ga je dan automatisch terug naar alles wat je hebt meegemaakt. Hoe moet ik het zeggen, op mijn manier uit de grond van me hart. Dat ik zo vaak heb gezegd, maar dan vaak door andere, anders is uitgelegd. En dan moet ik eerlijk bekennen dat een groot deel van me leven een fijne tijd was. En tot vandaag nog een fijne tijd is ondanks het vervelende bericht van de dokter. Er waren momenten die minder leuk waren. Momenten die je graag zou willen terugdraaien. Momenten die pijn deden, momenten van oprechte spijt, momenten van slapeloze nachten en nachtmerries. Het zijn helaas de momenten die je niet meer kunt terugdraaien. Het vreemde van al is dat je nu ineens gaat denken dat er nog zoveel is te doen.

Ik nog een enorme berg aan verhalen. Verhalen van me tot nu nog onbekende daden, zoals me vriend in Thailand me er probeerde in te luizen, en de mogelijk bestond dat ik in Engeland, Schotland, Spanje en Roemenië, ernstige problemen had kunnen krijgen. Kort samen gevat verhalen over de wetenschap van zoveel. De vraag die ik aan me zelf heeft gesteld is: moet ik in een hoekje gaan zitten en elke dag depressiever worden, of gewoon verder gaan met alles van me af te schrijven. Zover mogelijk heb ik besloten om het verder van me af te schrijven. En zoveel mogelijk van mijn dierbare vrouw en kinderen te genieten.

Advertenties

3 gedachten over “Een ontmoeting in Thailand met een moordenaar.

  1. p.s: ik heb zelf wel eens iemand mogen helpen met suikerziekte die 100 eenheden insuline per dag moest spuiten 18 verschillende soorten medicijnen en dan grotendeels pijnstillers moest nemen per dag, door de dokters opgegeven was en in een rolstoel zat tot we m gingen helpen met wietolie en hij plusminus 6 maanden later uit de rolstoel was geen pijnstillers en insuline meer nodig had en door de dokters 100% suikerziekte vrij was verklaard ! nu komt deze man toevallig uit Rijswijk en kan je ala seconde zelf spreken mocht je dat willen en nog iets wat ik vergat te zeggen, de huidkanker is in 9,9 van de 10 x in 3 weken weg met pure olie https://www.youtube.com/watch?v=n3fkiwTABag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s