Woede uitbarstingen tijdens verblijf in Thailand.

Zoals reeds geschreven kreeg ik het moeilijk met mezelf in het dorp. Er waren momenten dat ik dacht het hoeft niet meer, ik vind het genoeg geweest. Me gedachten gingen zelf terug naar me jeugd jaren. Ook terug naar de jaren zeventig, waar ik zelfs de  voorpagina haalde van de Haagse Courant voor een simpele inbraak op de Hoefkade in een foto winkel. Ik had samen met Rinus Tuit via een kennis in zijn bovenwoning ons laten zakken via de regenpijp en stonden in de tuin van de foto winkel. Helaas was het alarm afgegaan. En werden we na een zoek actie gevonden in de tuin aanwezige bomen. De pers was er toen snel bij voor de foto,s te maken van de geboeide Nico en Rinus. Daar komt vandaag de dag geen enkele fotograaf meer voor uit zijn bed.

Lees verder “Woede uitbarstingen tijdens verblijf in Thailand.”

Terug in Thailand zijn we opgewekt begonnen aan het bouwen van een huis.

Na enkele weken in Nederland te zijn verbleven ben ik in januari 2003 weer terug in Thailand. Vanuit Nederland had ik dagelijks contact met me vriendin Kob in Thailand. Wat nu me vrouw is. Ik ging de eerste dagen er van uit dat ik de gegeven 500,000 Bath wel kwijt was. Toen ik haar belde op de eerste dag zei ze dat het land van 200,000 Bath niet meer te koop was. Ik dacht gelijk ik ben opgelicht.

Waar ik van huis uit al van uit was gegaan. Ik had in al die jaren al zo veel mannen meegemaakt die tot op het bot toe waren leeg getrokken door de dames. Maar twee dagen later belde ze op dat ze een ander stuk land kon kopen. En voor maar 50,000 Bath. IK zeg en waar is dat dan? Het stuk grond heb je gezien 30 meter van me moeder vandaan. Het is 450 vierkante meter met een huis en al. Ik zeg nou doe dat maar dan. En bel me terug als het gekocht is. Twee uur later belt ze op dat ook dat land niet door gaat. De zuster van haar moeder waar het land van is wil nu ineens 60,000 Bath hebben. Ik schiet in de lach, en zeg, geen probleem nu kopen. 10,000 Bath meer was een lachertje natuurlijk, dat was nog geen 200 Euro. Je kreeg toen 51 Bath voor een Euro. Mijn vrouw had voorheen nog nooit 10,000 Bath bij elkaar gezien.

Een uur later belt ze terug en zegt dat ze heeft betaald. Ik zeg begin maar met het bouwen van het huis. Ze zegt, ja er moet wat nieuw hout en zinken dak platen gekocht worden. Ik zeg nou wacht daar maar even ik ben zo snel mogelijk terug in Thailand. Ik denk zinken dak platen daar zie ik niets in. Zoals gezegd kom ik op 3 januari 2003 aan op het vliegveld. Normaal gesproken neem ik direct een taxi naar Pattaya, maar deze keer een taxi naar Korat. The taxi chauffeur vraagt me waar in Korat? Ik zeg dat weet ik niet, ik wist niet eens de naam uit te spreken van het dorp. Ik zeg maar als ik de borden Khon Khen ziet dat weet ik wel hoe verder te rijden. Als ik een keer ergens naar toe ben gereden, weet ik naar jaren nog hoe ik er weer heen moet rijden. Ze weet niet dat ik er aan komt, ik wil wel eens kijken of ze thuis is, je weet het maar nooit. In het dorp aangekomen zie ik haar met haar moeder voor het huis zitten. Ze schikt zich een hoedje haar moeder eveneens en loop vlug naar achteren.

Ze is natuurlijk erg blij en laat vol vreugde het gekochte land met daarop het huis zien. Ik schiet in de lach en zeg je denkt toch niet dat ik hier in gaat wonen schatje. Ik zei het nog netjes. Maar ik dacht hier laat je nog geen loopse hond wonen. Zijn er mensen hier die het kunnen slopen, en een nieuw huis kunnen bouwen? Ja haar vader kon dat wel. Nog dezelfde dag werd de bouwval gesloopt, bomen om gehakt en alles afgevoerd. Met tien man tegelijk werd er aan begonnen tegen een salaris van 120 Bath per dag. De arbeiders waren dol gelukkig het halve dorp had al maanden geen werk. En als ik na het werk ook nog eens wat te drinken gaf waren ze helemaal gelukkig. De volgende dag laat in de middag had ik 450 vierkante meter schoon aan de haak. Er stond aan de rechter en linker kant van het land een woning. Ik zei voor we gaan beginnen met het bouwen van het huis. Ga ik eerst even links en rechts kijken in de omgeving zoeken naar een model wat ik denk, wat naar me zin is. Begin maar eerst rondom met een muur van 1.80 hoog te bouwen. Dat hadden ze in dat dorp nog nooit meegemaakt.

Met het oude brommertje van haar vader die al twaalf jaar oud was, ging ik achterop bij haar eens kijken voor een hotel en tegelijk een voorbeeld kunnen zien van al een gebouwd huis. Het hotel was snel gevonden The Gally White. We konden geen leuk model vinden, maar in de Mall wat in Nederland vergelijkbaar is als de Bijenkorf waren boeken te koop van huizen. Terug rijden met het brommertje, ik voelde me net een lamlul, en schaamde me er gewoon voor. Ik zie een winkel waar ze brommers verkopen en zeg stop. stop. Binnen tienminuten heb ik de keuze gemaakt en koop een Honda wave voor 32,000 Bath. De koop was snel beslist maar op de papieren wachten duurde uren. Daar had ik geen zin in, ik heb daar geen geduld voor, ik vind het gewoon verloren tijd. We nemen een TUk TUK en gaan terug naar de Mall om wat te eten. Twee uur later zijn we terug in het dorp, waar als een wervelwind zo snel iedereen in het dorp wist Farang heb een nieuwe brommer gekocht en contant betaald.

Er volgen een paar moeilijke maanden, het was nog moeilijker dan het afkicken van de coke. Daar had ik geen enkel probleem mee gehad. Ik was afgesloten van de buitenwereld. Geen internet en geen telefoon verbinding. Ik kon wel in de stad bellen maar dat was 30 kilometer rijden. Internet café was er niet, althans ik heb ze niet gevonden. De bouw van het huis ging me ook iets te langzaam,

Ik voelde me in de maling genomen, ik had het gevoel dat het personeel opzettelijk langzaam werkten. Ik had het in Surin en Sisaket wel anders gezien. De bijkomende kosten door eigen schuld, liepen ondanks het goedkoop was, vier flessen bier voor honderd Bath, Thaise whisky 45 Bath, sigaretten 25 Bath, of 35 Bath afhankelijk van het merk, een flesje cola 8 Bath behoorlijk op. Elke dag een paar dozen bier en enkele flessen whisky voor het personeel plus sigaretten, was aan het einde van de week ook 5000 Bath.
Me vrouw haar telefoon, was ook een doorn in me oog, als ze gebeld werd, loopt ze altijd weg, en zei dan, me zuster uit Engeland die inmiddels met haar vriend daar naar toe was vertrokken (en leef daar nog samen met hem en twee kinderen) Er waren zelf woede uitbarstingen om de kleinste dingen en stapte dan op de brommer en ging in de stad me dronken zuipen. Om de andere morgen weer terug te komen. Ik besefte gewoon dat ik de spanning miste. En er twee momenten waren. Dat ik dacht, wat doe ik hier. In Nederland en zelfs in België kon zo weer aan de slag. Ik hield het nog even vol en ging Thais leren praten en schrijven. Dat schrijven heb ik niet lang volgehouden.Het praten gaat me goed af.

Wordt vervolgt.

 

Eindelijk een lang gekoesterd verlangen waar gemaakt.

Op 26 november 2002 ben ik op Schiphol. De bestemming is Thailand. Deze keer maak ik geen fout wat visum betreft, ik heb een ticket voor dertig dagen.Een lange rij wachtende voor me. Ik vraag me af wat de mensen allemaal mee nemen op vakantie, naar een land waar kleding en wat dan ook veel goedkoper is dan in Nederland. Ik zie sommige mensen met wel drie koffers en hand bagage. Zo brutaal als ik ben, vraag ik aan de man, u gaat zeker lang op vakantie? Was het maar waar zeg hij, slechts tien dagen. Ik heb slechts twee telefoons bij me, en behoorlijk veel Euro, s plus acht duizend aan dollars die ik met een zakelijke trans actie had ontvangen.

Lees verder “Eindelijk een lang gekoesterd verlangen waar gemaakt.”

Reiniger worden in de bajes, zonder eerst door de gedetineerden beraad goed gekeurd te worden, is uniek.

Het overkwam me toen ik weer eens was gearresteerd op Schiphol, en wederom weer in de Noord singel kwam vast te zitten. In beperking op de JOVO, Wat weinig voorstelde omdat er bewaarders werkzaam waren waarmee ik in vorige detentie goed mee kon opschieten. Als de andere gedetineerden naar de werk zaal waren, ging voor mij de deur open om te douchen. Ik ging dan even een gesprek met de bewaarder aan. Dat duurde wel een uurtje. Of hij kwam op cel zitten even ouwehoeren. Als hij dan weer aan zijn werk ging was hij een pakje sigaretten rijker. Of de andere bewaker weer rijker met een mars of een handvol drop. Ik bestelde altijd voldoende sigaretten, schag, snoep, koeken en taart. Ik zeg tegen de bewaarder ik moet even de advocaat bellen. Hij zegt: je bel maar een eind weg, het maakt me niet uit wie je belt. het is te strengste verboden als je in beperking zit om te bellen. Als je de advocaat wil bellen draaien zij het nummer.

Drie weken later komt Henk de bewaarder om half tien in de morgen  me deur openen, gooide de rode kaart in me cel, die op de deur zit met je naam en registratie nummer er op. En zei: beperking op geheven Nico, spullen pakken en naar de inkomsten afdeling. Van nu af aan ben je reiniger op het vlak. Het klonk als muziek in me oren.

Lees verder “Reiniger worden in de bajes, zonder eerst door de gedetineerden beraad goed gekeurd te worden, is uniek.”

Direct na de detentie naar het warme Thailand

Me straf zit er weer op. De poort zwaait open. Ik ben er inmiddels aan gewent geraakt dat de poort op een dag weer open gaat. Buiten gekomen is het gaan regenen. Er is niemand die op me wacht. Ik moet een besluit nemen. Hier blijven in het koude kikkerland. Met een grote kans dat ik weer aan de drugs ga beginnen. Of naar het warme Thailand.Ik heb tenslotte genoeg geld van de verkoop van me huis en me maandelijkse uitkering die elke maand werd gestort.

Lees verder “Direct na de detentie naar het warme Thailand”

De eerste dertig gram hasj via invoer binnen gekregen.

Gisteren kreeg ik drieëntwintig persoonlijke berichten tegelijk. Ben je toch ruim een uurtje mee bezig. En tijdens het beantwoorden lees je toch wel dat er heel wat mis is in de Nederlandse gevangenissen. Ergo het is schokkend te noemen wat er vandaag aan de dag zich daar afspeelt.Daar kom ik later op terug. Maar eerst mij persoonlijke ervaring met corruptie af maken.

Lees verder “De eerste dertig gram hasj via invoer binnen gekregen.”